Ορυχεία

Μια μικρη και γενική απάντηση στους μεταλλωρυχολάτρες αδωνομανείς.

(ο πυρήνας προερχεται απο σχετικά σχολιά μου στο f/b σε σχετικο ποστ του φιλου Batcic εδώ, οπου θα βρείτε και τις απαραίτητες σχετικές διαφωνίες. Πλακα ειχε πως ...χαρακτηρίστηκα ...τεχνοφοβικός, αμορφωτος και δημοσιος υπάλληλος (δεν πληρώ καμία απο τις τρεις ιδιοτητες, αλλα δεν γαμεις, καλα ειναι))

1. Παραχωρηση για πχ 100 χρονια = πωληση. Ακομα και τωρα στην Αγγλια τα πωλητηρια γης δινονται για 99 χρονια ("δανεισμος" απο την βασιλικη οικογενεια). Ασε που μια μεταλλευτική εταιρεία θέλει το έδαφος όσο έχει μέταλλο και όχι για να το περάσει στα ....εγγόνια της. Γενικά οι περιοχές εξόρυξης, όταν τελειώσει η ....εξόρυξη είναι κάτι ανάμεσα σε δηλητηριώδεις ερήμους και κρανίου τόπους, οποτε είναι ασύμφορο και να την κρατήσεις.

2. Πλουσια-καθαρα κοιτασματα πλεον δεν υπάρχουν. Εχουν εξορυχθει απο ...τους Μακεδονες, τους Ρωμαιους και όλους οσοι πέρασαν απο εκεί οι οποίοι - δεν θα το πιστέψεις- χρησιμοποιούσαν μέταλλα!. Τα παροντα κοιτασματα γενικα ειναι φτωχα σε μεταλλο ("Μάλιστα φαίνεται ότι η εταιρεία θεωρεί εκμεταλλεύσιμες και πολύ μικρές περιεκτικότητες σε χρυσό, αφού στις Σκουριές , ως όριο των έργων θέτει την ισοπεριεκτική καμπύλη των 0,45g χρυσού ανά τόνο εξορυσσόμενου εδαφικού υλικού." και χρειαζονται προχώ μεθοδοι για να το τραβηξεις, μεθοδοι που παλαιοτερα δεν υπηρχαν ή ήταν ασύμφορες. Αυτες οι μέθοδοι φέρνουν πολύ χημικό κατιμά (κυάνιο, αρσενικό και άλλα χαριτωμένα) σαν "παρενέργεια" της εξόρυξης.

 3. Ενα ορυχειο μπορει να χρειαστει (οταν το μεταλλευμα τελειωσει) φροντιδα ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ για να αποκατασταθει το περιβαλλον. Οχι προφανώς για να .....γίνει δάσος εκεί που ήταν δάσος αλλά για να επανέλθει η χημική ισορροπία ή/και να απορροφηθούν τα τοξικά μέταλλα ή χημικά απο το (υπ)έδαφος. Ειδικά και ιδιαίτερα αν ο υδροφόρος ορίζοντας ειναι κάπου κοντά στην επιφάνει εξόρυξης (που είναι)  Η αναδασωση δεν λέει και δεν κάνει τίποτα αν υπαρχουν (λογω των μεθοδων που λεγαμε) διαφυγοντα τοξικα μεταλλα τα οποια περνανε στην τροφικη αλυσιδα. Το δασος δεν ..σκοτωνει το αρσενικό, ούτε το διασπά γιατί το αρσενικό ειναι στοιχείο και ουχί χημική ένωση, μένει στην τροφική αλυσίδα και εσύ μπορεί να χέστηκες αν ενας στους δυο ...σκίουρους παθαίνει καρκίνο ας πούμε, αλλά αμα γίνει το ίδιο στους κατοίκους άντε μετά να αποδείξεις πως και τι και πόσο στα ελληνικά δικαστήρια.

4. Η πιο συνηθισμενη μεθοδος των εταιρειων ειναι να χρεωκοπουνε μολις το μεταλλο τελειωσει και ετσι να μην επιβαρυνονται πλεον με τα εξοδα αποκαθαρσης (πιθανόν για πάντα) του χώρου. Ειναι η πλεον συνηθισμενη μεθοδος στις ΗΠΑ. Φανταστειτε εδω. Πλεον πολλες Πολιτειες των ΗΠΑ ζητανε απο τις μεταλλευτικες επιχειρησεις τα εξοδα αποκαθαρσης να τα βαλουν μπροστα υπο μορφή εγγυήσεων (πχ 20-100 εκ δολλαρια).

Πριν τα γράψω αυτά δεν είχα διαβασει ΚΑΜΙΑ μελετη για τα τρεχοντα, τα παραπανω ειναι γενικα, αλλα δεν ειναι και καμια ....προπαιδεια! Μετά διάβασα αυτή απο το ΑΠΘ, όπου ανάμεσα στα αλλα (φοβοι για συμπεριφοράς σε σεισμούς, πλημμυρες κτλ κάτι που πρέπει να μας καίει σε κάθε μακρόχρονη σύμβαση)  λέει και τα εξής ανησυχητικά:

 "Η ΜΠΕ περιέργως υποστηρίζει ότι αν αποχωρήσει τώρα η εταιρεία, δεν έχει υποχρέωση καθαρισμού του χώρου. Αν δοθεί αυτή η ερμηνεία στη σύμβαση, αναρωτιέται κανείς τι θα επέβαλε στην εταιρεία να αποκαταστήσει τον χώρο μετά από 30 χρόνια ή όποτε θα αποφασίσει να αποχωρήσει. Το ίδιο ισχύει και για άλλες ρυπασμένες θέσεις. Τέλος, σε περίπτωση άμεσης αποχώρησης της εταιρείας, το κράτος που θα αναλάβει το περιβαλλοντικό κόστος, θα έχει μεγαλύτερο οικονομικό όφελος από την επιστροφή της εκχωρηθείσας περιουσίας. "

(να υπενθυμίσουμε πως η μελέτη αυτή ειναι 2 ετών. Αν η εταιρεία έχει κατεβάσει νέο, ενημερωμένο πλάνο δεν το ξέρω)

Στο μυαλό του κάθε Άδωνη μπορεί η αποκατάσταση του περιβάλλοντος να σημαίνει ..."θα φυτέψουμε δεντράκια", αλλά όποιος έχει λιγο μυαλό παραπάνω νογάει και διαφορετικά. Απο την άλλη τι να μας πει και ένας φιλόλογος τη φωτιάς περι χημικής ισορροπίας και μεθόδων εξόρυξης; Αντε μαθε που βάζουμε οξεία και που βαρεία και εδώ είμαστε!

Προσοχή και το επαναλαμβάνω. Αν τα παραπάνω (1-4) έγιναν και γίνονται στην Μοντάνα των ΗΠΑ (τα βούτηξα απο το βιβλιο του Jared Diamond "Κατάρρευση") δεν βλέπω πως και με ποιο τρόπο θα τα γλιτώσουμε εδώ, έχοντας την δημοσια διοικηση και εξουσία που έχουμε.

Το πρόβλημα προφανώς δεν ειναι η εξόρυξη ή μη εξόρυξη, αλλά είναι:

α) αν γενικως ειναι προς το κοινο συμφέρον η εξόρυξη. Αλλα άντε όρισε το κοινο συμφέρον. Ασε που ειναι ηλίθιο να ζητας απο μια πολυεθνική να νοιαστεί για το.... "κοινό καλο". Αυτα δεν παίζουν. Πρεπει να αναγκαστεί και αφου κανει επανεξέταση κόστους - ζημίας να το δει αν την συμφέρει.

β) η τηρηση αυστηρων πρωτοκόλλων και η δεσμευση με οσο γινεται πιο σφιχτους όρους της εταιρειας για την αποκατάσταση του περιβάλλοντος. Δεν εχουμε την έκταση των ΗΠΑ και δεν μπορούμε να πετάμε χιλιάδες στρεμματα γης ετσι.

γ) Η εταιρεια παραγωγής ρεύματος στην Φουκοσίμα ειχε περάσει τα κρας τεστ απο ....ανεξάρτητους φορείς και εταιρειες, ακομα και για την περίπτωση τσουναμι. Σε μια χώρα οπως η Ιαπωνία που η μεθοδικότητα τους δεν ειναι ακριβως σαν την δικιά μας. Και εκεί ομως το..... λαδάκι και η θυσία των κανόνων ασφαλείας μπροστα στο κερδος εκαναν τα προβληματα ασφαλειας να φανταζουν μηδαμινα. Μεχρι που δεν ηταν.

Σε τρια νταν πεφτεις

Διάβασα αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο. Ασχετως του αν έχει δίκιο ή όχι στους πόντους που δίνει στα σενάρια ο αρθρογράφος, έχει το καλό πως δίνει σενάρια ρεαλιστικά και πιθανές λύσεις. Περιληπτικά:

Η 1η είναι το status quo: Περισσότερη λιτότητα και οικονομικές μεταρρυθμίσεις, όπως τις επιτάσσουν το ΔΝΤ και η Ε.Ε. Ένας κίνδυνος είναι ότι έτσι θα παραμείνει η Ελλάδα σε μια αιώνια παγίδα ύφεσης και χρέους, όπου η οικονομική παραγωγή θα μειώνεται γρηγορότερα, παρά θα αναπτύσσεται. Ένας άλλος κίνδυνος είναι ότι, ενώ στη θεωρία ίσως θα μπορούσε να αποδώσει οικονομικά, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα αποτύχει πολιτικά.

Η 2η επιλογή θα ήταν να προωθηθεί το ίδιο σχέδιο μέχρι να επιτύχει η Ελλάδα πρωταρχικό ισολογισμό, δηλαδή δημοσιονομική ισορροπία πριν από την πληρωμή τόκων, και στη συνέχεια να κηρύξει στάση πληρωμών ή τουλάχιστον να αναδιαπραγματευτεί το πρόγραμμα με το ΔΝΤ και την Ε.Ε. Αυτή είναι πιο ρεαλιστική από την 1η επιλογή. Μια εκδοχή αυτής της επιλογής τέθηκε προς συζήτηση στις διαπραγματεύσεις της περασμένης εβδομάδας. Ενέχει όμως τον κίνδυνο η λιτότητα που απαιτείται για να φτάσουμε σε εκείνο το σημείο να είναι τόσο σοβαρή ή να κρατήσει τόσο πολύ που θα αρχίσει να επιδρά επίσης ο πολιτικός κίνδυνος.

Η 3η επιλογή είναι εκείνη που περιγράφει ο Αλέξης Τσίπρας, ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ. Θέλει να ακυρώσει η Ελλάδα το πρόγραμμα αμέσως, να ανατρέψει ορισμένες μεταρρυθμίσεις και να μελετήσει την πιθανότητα στάσης πληρωμών στο εναπομένον εξωτερικό χρέος. Ισχυρίζεται ότι αυτό δεν θα οδηγήσει σε έξοδο από την ευρωζώνη. Δηλώνει ότι η Ε.Ε. μπλοφάρει. Δεν είμαι τόσο σίγουρος ότι έχει δίκιο για το τελευταίο. Αλλά και πάλι, δεν είμαι σίγουρος ότι έχει και άδικο.

Η 4η επιλογή θα ήταν μια άμεση εθελοντική αποχώρηση. Η Ελλάδα έχει έναν μικροσκοπικό εξαγωγικό κλάδο και, όπως το έθεσε ο Willem Buiter της Citibank, τα αρχικά κέρδη ανταγωνιστικότητας θα εξανεμίζονταν γρήγορα από τις εγχώριες πολιτικές.

Ανάμεσα στις επιλογές που αναφέρει λέει τα υπέρ και τα κατά και τίθεται υπέρ της 2ης λύσης, όπως και πολλοί λογικοι άνθρωποι. Η θέση μου είναι πως και ο Σύριζα κατά κει θα πάει αλλά με στόχο την τρίτη. Το ζήτημα είναι πως ευτυχώς  ή δυστυχώς οι επιλογές που βρίσκονται μπροστά μας δεν θα βασιστούν στο zeitgeist της κοινωνίας, όπως η πτώση του τείχους του Βερολινου λχ αλλά στις αποφάσεις που θα γίνουν σε μερικά γραφεία ερήμην της κοινωνίας και με το φόβο αυτής.

Εχω αναφερθει και παλαιότερα στον Jared Diamond. Περα απο το οτι ειναι συμπαθητική φάτσα και με ωραία προφορά κτλ έχει πολύ μυαλό ο τύπος.

Anyway. Μιας και είμεθα προ επιλογών, και επειδή ξέρουμε και να διαβάζουμε να'ουμε, ας δούμε ξανά το μοτίβο της κατάρρευσης αλά Jared σε μια κοινωνία . Ανάμεσα στα περιβαλλοντικά αίτια και στους εχθρικούς (λέμε εχθρικούς: πολέμους και τέτοια. Ακόμα και στα χειρότερά τους, εμείς έχουμε σχετικά "φιλικούς" γείτονες), στο ποστ που ξεσκιζα την "επιχειρηματολογία" Ανδριανόπουλου, είχα αναφέρει (δηλ. είχε πει ο Jared, OK;) και άλλους 2 βασικούς παράγοντες που μπορούν να επιταχύνουν την πορεία προς την καταστροφή

1. Αντιθεση αναμεσα στα βραχυπρόθεσμα κέρδη και στόχους των ελίτ και της μακροπρόθεσμης επιβίωσης της κοινωνίας. Χειροτερεύει όταν η ελίτ ειναι αποκομμένη από τις επιπτώσεις που επιφέρουν οι δράσεις της.
2. Ειναι δυσκολο μια κοινωνία να αλλάξει συνήθειες που έδειχναν να λειτουργούν επιτυχημένα για χρόνια. Αυτες οι συνήθειες όμως όταν τεθούν αντιμέτωπες με τα συσσωρευμένα προβλήματα που προκαλούν μπορεί να χρειαστεί να προσαρμοστούν ή να αλλάξουν.

Τώρα, θυμήθηκα να βάλω και έναν ακόμα, που βρίσκεται στο σχετικό βιβλίο, αλλά "δεν πέρασε" στις διαλέξεις: την ομαδική σκέψη κατά τη διάρκεια λήψης κρισιμων αποφάσεων (groupthink :It is the mode of thinking that happens when the desire for harmony in a decision-making group overrides a realistic appraisal of alternatives. Group members try to minimize conflict and reach a consensus decision without critical evaluation of alternative ideas or viewpoints. Antecedent factors such as group cohesiveness, structural faults, and situational context play into the likelihood of whether or not groupthink will impact the decision-making process.:). Και αφού με παίρνει θα βάλω και έναν δικό μου όρο που εμπλουτίζοντας το νο 2: Πνευματική αδράνεια. Αδράνεια όχι με την έννοια της τεμπελιάς, αλλά με την έννοια που έχει η αδράνεια στην φυσική: Αντίσταση στις προσπάθειες για μεταβολή της παρούσας κινητικής (σε μας προφανώς πολιτικής/οικονομικής) κατάστασης. Ή αλλιώς: ό,τι υπάρχει, υπήρχε από πάντα και θα υπάρχει για πάντα, άρα οι τρόποι μας δεν πρέπει να αλλάξουν διότι το πράγμα παραμένει το ίδιο. Αρκει βεβαίως μια γρήγορη ματιά στην ... ιστορία των τελευταίων 50 χρόνων για να μας πείσει για το αντίθετο, αλλά και πάλι ο άνθρωπος είναι ον της συνήθειας. Του το αποδεικνύεις και πάλι συνεχίζει το ίδιο - καθώς και εσύ που του το απέδειξες. Ένας ακόμα όρος που θα μας χρειαστεί, μιας και ασχολούμαστε με την αστρολογία με τα οικονομικά είναι και αυτός της αυτοεκπληρούμενης προφητείας.

Ας τα πάρουμε ένα ένα. Για το πρώτο δεν νομίζω να διαφωνεί κανείς. Πέρα από τα εταιρικά, τραπεζιτικά κτλ καρτέλ, ακόμα και οι ηγεσίες των κομμάτων δείχνουν (τουλάχιστον εν Ελλάδι) ξένες και αποκομμένες από την κοινωνία. Ακόμα και τα στελέχη τους, που πρέπει να λειτουργούν ως διάμεσοι, δείχνουν ελαφρώς.... άκυροι. Όταν ο Πάγκαλος λέει χαριτολογώντας πως επειδή έχει 160+ ακίνητα θα χρειαστεί να πουλήσει 1 για να πληρώσει το χαράτσι για τα υπόλοιπα, δεν νομίζω να νομίζει πως κατάλαβε πως ακριβώς αντιλήφθηκε το χαράτσι ο μέσος πολίτης.

Σε αυτόν τον τομέα έχουμε γενικώς πρόβλημα και έχουμε γεμίσει Μαρίες Αντουανέτες, όχι μόνο εν Ελλάδι αλλά μάλλον γενικώς. Και αυτό νομοτελειακά θα μας ρίξει σε άσχημες μεριές αργά ή γρήγορα.

Παμ' παρακάτω. Το νο 2 μας έχει πέσει στο κεφάλι. Οι συνήθειες που έκαναν τον καπιταλισμό μεγάλο και νικητή σε σχέση με το "αντίπαλο δέος" (περαν της εκμεταλευσης της εργατικης υπεραξιας και μπλα μπλα μπλα δινω μερικά πρόχειρα πχ: η δημιουργια πλασματικου τραπεζιτικού, χρηματιστηριακού ή mix και από τα δύο κεφαλαιου, η αποκοπή απο χρυσούς κανόνες, ο κανόνας κέρδος uber alles των εταιρειών καθώς και ο κρατικός δανεισμός πλασματικού χρήματος) ειναι αυτές οι οποίες δείχνουν να οδηγούν το παγκοσμιο οικονομικό σύστημα στην καταστροφή. Δυστυχώς είναι τόσο πετυχημένη συνταγή που δύσκολα μπορείς να πείσεις το κονκλάβιο των αποπάνω (που όπως είπαμε είναι και αποκομμένοι απο την κοινωνία) για το ότι πρέπει να αλλάξουν, και μάλιστα γρήγορα.

Το ζήτημα δεν ειναι αν υπάρχει έξοδος απο το τούνελ, διότι αυτή υπάρχει (και δεν ειναι κατ' ανάγκη η έξοδος που προτείνει ο Σύριζα. Υπάρχουν μάλιστα αρκετά επιχειρήματα εναντίον της. Οταν λέμε πως υπάρχει λύση, δεν σημαίνει πως την ξέρουμε κιόλας. Πχ: Γνωστό είναι πως υπάρχουν πόροι για να φάμε όλοι, στην Ευρώπη τουλάχιστον. Αν δεν τρώμε όλοι, σημαίνει πως κάτι κάνουμε στραβά, όχι πως το πρόβλημα είναι άλυτο, όπως θα είναι πιθανόν σε 10-15 χρόνια). Το ζήτημα είναι πως νομίζω πως είναι αδύνατη η έξοδος με αυτά τα μυαλά/συνήθειες διότι θα είναι κάτι σαν το δικό μας PSI. Ουάου κίνηση, παγκοσμιο ρεκορ μειωσης χρέους, που τελικά οδήγησε στην .... αύξηση του χρέους!

Το ζήτημα είναι αν μπροστά στις αναμενόμενες "ερωτήσεις" είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε απαντήσεις που θα μας οδηγήσουν μπροστά και πέρα από το πρόβλημα ή όχι (α, και το πρόβλημα αυτό καθ' αυτο δεν ειναι το χρέος: ειναι η κρατική υποτέλεια σε κάποιους "αόρατους" καθώς και η εξαθλίωση του κόσμου,. Κοινώς αν φύγει το χρέος και ...πεθάνουμε της πείνας, ε δεν κάναμε και τίποτα σπουδαίο).

Αυτή τη στιγμή, στα γρήγορα, μου έρχονται στο μυαλό μερικά παραδείγματα ομαδικής σκέψης/κακής λήψης αποφάσεων:

* Η ολέθρια γενικώς (για τον ίδιο, την κυβέρνηση του και τη χώρα) απόφαση ΓΑΠ να πάει σε δημοψήφισμα μια απόφαση που είχε ήδη υπογράψει. Πέρασε ομόφωνα από το Υπουργικό Συμβούλιο. Μερικοί του είπαν και μπράβο. (αυτό ειδικά είναι ΤΟ case study για το φαινόμενο groupthink!)

* Η μανία που έπιασε τους..... Προτεστάντες γενικώς και τους Γερμανούς ειδικώς με τους "τεμπέληδες Έλληνες" σε πείσμα των μελετών που δείχνουν πως σε επίπεδο εργατοωρών (ειδικά και ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα) εργαζόμαστε πολύ παραπάνω από αυτούς.

* Ο κατ΄ομολογίαν Μέρκελ "τιμωρητικός χαρακτήρας" του Μνημονίου. Ακόμα και στη λήψη της απόφασης λοιπόν, το κριτήριο ήταν λάθος. Δεν ήταν να λυθεί το προβλημα, αλλά να τιμωρηθούν οι Έλληνες που το "δημιούργησαν", κατι που όμως ξέρουμε πια πως δεν είναι μόνο δικιά μας ευθύνη.

* Το υπερεπιχείρημα πως το Μνημονιο δεν μπορεί να αλλάξει "γιατι το συμφωνήσαμε ολοι". Οχι γιατί ειναι σωστό, ή διοτι ...ΤΙΝΑ αλλά γιατί το συμφωνήσαμε όλοι και αφού το ...συμφωνήσαμε όλοι έγινε ΤΙΝΑ . Ευτυχώς που δεν συμφώνησαν εκεί πάνω να ....καταργήσουν το νόμο της βαρύτητας γιατί θα έπρεπε να συμμορφωθούμε και με αυτό!

* Το δικό μας υπερεπιχείρημα πως απ΄όλα αυτά κονομάνε οι Ευρωπαίοι. Λάθος φίλτατοι. Κονομάνε οι τράπεζες που είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις.

* Η στάση του ΚΚΕ που δείχνει μια έντονη αποκοπή από τα τεκταινόμενα και μια μεσσιανική εμμονή στην "επανασταση των λαών" ενώ ταυτόχρονα γνωρίζει (;) πως το ίδιο ΔΕΝ θα είναι κερδισμένο από την επανάσταση αυτή, μιας και τα κοινωνικά του ερείσματα δεν ειναι ακριβώς στέρεα, ενω δεν έχει κάνει και την προεργασία που είχαν κάνει οι μπολσεβίκοι πχ.

* Η εμμονή της ΝΔ στην αυτοδυναμία προεκλογικώς που είτε ήταν μπλόφα είτε (μάλλον δηλ) προϊον κολλήματος κατα τη διάρκεια ....σχεδιασμού της προεκλογικής εκστρατείας.

* Η Πασοκική (που κόλλησε την ΝΔ και ...τα ανεξάρτητα ΜΜΕ) εμμονή δαιμονοποιησης της άλλης άποψης γενικώς, που οδήγησε σε χαζά επιχειρήματα που ανέλυσα στο προηγούμενο

* Η Συριζική μετεκλογική εμμονή περί αριστερής κυβέρνησης, χωρίς ΠΑΣΟΚ- ΝΔ όταν τα κουκιά δεν τα έβγαζε ούτε σουρεαλιστής συγγραφέας.

Νομίζω πως τα παραπανω είναι παραδείγματα κακών αποφάσεων τα οποία υπέρκεινται της όποιας ιδεολογίας, δηλ όλοι θα συμφωνήσουμε πως οι πρωταγωνιστές των απο πάνω, λίγο ή πολύ μαλακίστηκαν. Τωρα, όσο αφορά το πόσο (αυτο)καταστροφικό είναι το καθένα, ε αυτό είναι ζήτημα και ιδεολογίας.

Τωρα, το κυριότερο πρόβλημα δεν είναι οι αποφάσεις που λήφθηκαν (αν και η υπαγωγή αρχικώς στο Μνημόνιο και στο ΔΝΤ είναι εγκληματική και νμζ πως δεν ειναι προϊον λαθους μεθοδού στη διαδικασία λήψης αποφάσεων αλλά συνειδητή πράξη), όσο οι αποφάσεις που πρόκειται να ληφθούν. Πριν πάμε στο ρεζουμέ μια στάση εδώ. Είναι μια ερώτηση αν οι αποφάσεις αυτές θα πληρούν βρε αδερφέ κάποια κριτήρια. Πχ την επιβίωση της χώρας σαν νομική οντότητα. Την επιβίωση της Ευρώπης. Την επιβίωση των κατοίκων της χώρας και της Ευρώπης και τις επιπτώσεις αυτου στο ρέστο σύμπαν. Η ερώτηση είναι αν μπροστά στο χαμό (φαντασιακό ή όχι) μπορούν οι ελίτ, οι κοινωνίες και τα λοιπά να πάρουν "σωστες" (για την μακροημέρευση της ελιτ, της κοινωνίας και των λοιπών) αποφάσεις ή να μην πάρουν. 

Προσοχή στα ακόλουθα θεωρείται πως οι ....παρουσιαζόμενοι έχουν όλοι καλές προθέσεις, αν και είναι γνωστό και στα γίδια πως αυτό είναι ψευδές.

Δηλαδή είναι καλή η επιχειρηματολογία του Σύριζα, του Βαρουφάκη κτλ πως "αυτά που λέμε συμφέρουν και την Ευρώπη" αλλά ποιός είπε πως η Ευρώπη σκέφτεται και δρα με βάση το συμφέρον της; Ποιος είπε πως η ... Ελλάδα σκέφτεται και δρα με βάση το συμφέρον της; Εδω ως "συμφέρον" αξιωματικά τοποθετούμε το κοινό συμφέρον, την κοινή συνισταμένη δηλ που έχει αυξημένες πιθανότητες μακροημέρευσης και διαιώνισης της υπάρχουσας κοινωνίας. Η ορθολογική συμπεριφορά εχει διαφορετικές αφηγήσεις για το άτομο, την ομάδα και την κοινωνία γενικότερα οι οποίες λογικά δεν συμπλέουν πάντα. (ευκολο "αφηρημένο" πχ: με πληρώνουν 10 εκ ευρά για να στηρίξω μια καταστροφική κοινωνικά απόφαση. Αν τα πάρω και φύγω έχω κάνει καλό στον εαυτό μου και κακό στην κοινωνία). Αν η ....Ευρώπη σκεφτόταν ....λογικά δεν θα είχαμε πρώτα απειλή εναντι....θανάτου για όποιον μίλαγε για κούρεμα και μετά από αυτό .... κούρεμα! Ειδικά δε στην Ελλάδα η λήψη καταστροφικών αποφάσεων για την κοινωνία, οι οποίες ομως εξυπηρετούν μερικές υποομάδες τείνει να γίνει θεσμός!

Αλλά ακόμα και όταν δεν υπεισέρχεται το ατομικό (ή της υποομάδας) συμφέρον μέσα στην εξίσωση μένουν οι παράγοντες της αδράνειας και της συνήθειας οι οποίοι κάνουν το πράγμα δύσκολο. Συν του ότι ο άνθρωπος εξελικτικά δεν ευνοήθηκε να αλλάζει συνήθειες αν αυτές επιβεβαιωθούν μερικές φορές (παραδείγματα άπειρα: ο χορός της βροχής, τα τάματα, το ξεμάτιασμα, η ομοιοπαθητική κτλ κτλ) κόντρα σε όλη την υπόλοιπη εμπειρία.

Επίσης καλή είναι η επιχειρηματολογια του ΚΚΕ η οποία....χμμμ είναι περίπου έτσι: "αν δεν φτάσει στην απόγνωση ο λαος δεν θα επαναστατήσει ενάντια στους δυνάστες του" και τέτοια, αλλά στο δια ταύτα δεν βλέπω ο επαναστατημένος λαός να ακολουθεί την λογική του ΚΚΕ. Είτε ριζοσπαστικοποιείται απολιτικά ως όχλος (ΧΑ) είτε ζητά τα ίδια μεν με τα προηγούμενα μεν, αλλά light. Με ποιο κριτήριο θεωρούμε πως γνωρίζουμε ότι στην αυξανόμενη ριζοσπαστικοποίηση θα προκριθεί τελικά η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και όχι ο εκφασισμός της κοινωνίας;

Προφανώς η επιχειρηματολογία των φιλελεύθερων γκρουπούσκουλων δεν είναι καλή, όχι για άλλο λόγο αλλά γιατί συνεχίζει να επιμένει πως μεγαλύτερες δόσεις από το ίδιο φάρμακο που απέτυχε θα κάνουν καλά τον ασθενή. Ασε που της λείπει η λογική συνεκτικότητα. Ενώ υπαρχουν ψήγματα πολύ έξυπνων ιδεών η κεντρική ιδέα "σκοτώστε το πρώτα το κράτος και μετά την κοινωνία, δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχουν άτομα" μακροπρόθεσμα θα μας πάει σε χειρότερες οδούς. 

Επίσης η κυρίαρχη ΜΜΕ-ΠΑΣΟΚ-ΝΔ αφήγηση χάνει από πλευρά λογικής για λόγους που...αναλύονται εδώ και χρόνια. Ο κυρίαρχος λόγος πάντως είναι πως μια πολιτική που έχει ως 1ο στόχο την μείωση του χρέους και αυτό το κάνει (α)....αυξάνοντας το χρέος και (β) στραγγαλίζοντας την κοινωνία, λογικά δεν μπορεί να αποδώσει ούτε μακροπρόθεσμα ούτε μεσοπρόθεσμα. Απέδωσε (εεεε ΔΕΝ απέδωσε, ας πούμε εφαρμόστηκε) μόνο βραχυπρόθεσμα και με παταγώδη αποτυχία. Και ας μην βάλω στην εξίσωση τις διαχρονικά  οφελειμένες (ελίτ ή υπο-ελιτ) ομάδες από αυτό το σύστημα εξουσίας οι οποίες παραμένουν ευνοημένες κόντρα στην κόλαση που έχει πέσει στα κεφάλια των υπολοίπων. Λίγοι μήνες υπουργοποίησης του Βορίδη αρκούσαν για να το δείξουν αυτό, και μάλιστα εκκωφαντικά.

Με αυτά εσωτερικά, ένα όργιο προκατάληψης, παραπληροφόρησης και τρομοκρατίας εξωτερικά και εσωτερικά δεν ξέρω αν το πρόβλημα είναι η εύρεση λύσης ή η ακολούθηση αυτής όταν βρεθεί. 

Ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας. Ας υποθέσουμε λοιπον πως εις εκ των δύο υποψηφίων πόλων της εξουσίας στην Ελλάδα (ΝΔΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ) βρίσκει τη μαγική λύση στο πρόβλημα που τους έχει όλους ευχαριστημένους. Ή μάλλον λιγότερο δυσαρεστημενους

* Υπάρχει περίπτωση πολίτης να εμπιστευτεί  το ΝΔΣΟΚ στους επόμενους "τελευταίους" φόρους; Οι οποίοι φόροι θα μπούν σε κάθε περίπτωση, όποιος και να βγει, άντε να αλλάξει το target group, αν και στην περίπτωση του ...ΝΔΣΟΚ δεν το νομίζω.

* Υπάρχει περίπτωση Δ.Υ. διορισμένος με βύσμα, να αρχίσει να κάνει ότι πρέπει; Έτσι από μόνος του;

* Υπάρχει περίπτωση τόσο εύκολα να πειστούν οι γαϊδουροπείσμωνες Ευρωπαίοι πως ξαφνικά το έχουμε το τόπι; Εδώ οι ίδιοι οι αναλυτές τους τους πρότειναν κούρεμα του ΕΛ χρέους το 2010 (και θα είχαμε εν ολίγοις το 1/3 των θεμάτων που έχουμε τώρα πανευρωπαϊκώς) και το αρνήθηκαν μετά βδελυγμίας, όπως και οι δικοί μας, τα σπίρτα του ΠΑΣΟΚ, με το έωλο επιχείρημα των cds.

Ας πάμε στον άλλο πόλο (συριζα κτλ). Θετικό πως είναι άκαφτοι απο ρουσφέτια, λαϊκη οργή και τέτοια. Αρνητικό πως ότι και να κάνουν θα πέσει το σύμπαν να τους φάει. Ας υποθέσουμε λοιπόν πως βρίσκουν την μαγική λύση

* Θα δεχθεί το ΝΔΣΟΚικο μιντιακό κατεστημένο κάτι που τους βγάζει απροκάλυπτα μαλάκες, μιας και τόσο καιρό κήρυσσαν με θρησκευτική ευλάβεια την ΤΙΝΑ; 

* Το ίδιο και η Ευρώπη

* Υπάρχει περίπτωση τα μέχρι πρότινος ευνοημένα target groups του ΝΔΣΟΚ να μην σηκώσουν το σύμπαν αν θιγούν ή αν (στην χειρότερη) δεν αρχίζουν να παίρνουν τα προνόμια τους πίσω;

* Η πιθανότητα αν βγάλει ο Σύριζας αυτοδυναμία την άλλη μέρα να αδειάσουν τα ΑΤΜs είναι υπαρκτη. Προσοχή, χωρίς να κάνει τίποτα ο Σύριζας, χωρις προγραμματικές δηλώσεις, χωρίς καταγγελίες Μνημονίου, χωρίς τίποτα. Αιτία αυτού η τρομοκράτηση που τρώει στην μάπα ο κόσμος τόσο καιρό. Εδώ κατούραγε στραβα ο ΓΑΠ ή ο Παπ/νου και αδειάζαν οι τράπεζες! Ασε που οι πιο πολλοί άδειαζαν τις τράπεζες από το φόβο πως θα....αδειάσουν οι τράπεζες!

Συμπέρασμα. Το πρόβλημα δεν είναι τελικά να βρεθεί η λύση είναι να πειστούν αρχικά οι ελίτ και δευτερευντως η κοινωνία πως μαγική λυση δεν υπαρχει. Καποιοι θα ματώσουν. Απλά εμείς ελπίζουμε

α) να μην ματώνουν συνέχεια οι ίδιοι και οι ίδιοι και οι ίδιοι

β) το "κεφάλαιο" που είναι και φιλελεύθερο να φάει λίγη από τη χασούρα που του αναλογεί και να μην ζητά (τς τς ς φιλελεύθεροι ανθρώποι!!) συνεχεια βοήθεια από το κράτος για τις τράπεζες!

Τωρα, θα μου πεις, με δεδομένα όλα τα παραπάνω, μπορεί να περπατήσει μια λύση που θα βασίζεται στις δύο πιο πάνω παραμέτρους; Έλα ντε! 

Ας το φιλοσοφήσουμε λίγο

Επειδή η διασταση καπιταλισμου-κομμουνισμου και δεν συμμαζευεται που μπηκε στα σχολια του προηγουμενου ποστ.....κουράζει, θα υπενθυμίσω πως ΔΕΝ ειναι τελικά αυτο το προβλημά μας. Δεν ειναι θέμα του....συστήματος κατ αναγκη αλλά των ανθρώπων που το αποτελουν. Σε όλα τα συστήματα πάντα υπήρχε μια ελίτ, οι αποπάνω. Η συμπεριφορά της (και εν ολίγοις τα όρια της ασυδοσίας της) καθόριζε και το μέλλον του πράγματος, ανάπτυξη, συγκρουση, ολοκληρωτισμός, κατάρρευση κτλ. Εδω εχουσι δικαιο τα "α-πολιτικ" (εισαγωγικα, εισαγωγικά) στοιχεια των αγανακτισμενων. Το ζητούμενο δεν ειναι η ντε και καλα αλλαγή συστήματος. Δεν υπάρχει σύστημα-πανάκεια, ή αν υπάρχει δεν το ξέρω εγώ. Το ζητούμενο ειναι αν όχι ο εξοβελισμος, τουλάχιστον ο μετριασμός καποιων χαρακτηριστικών του υπάρχοντος συστήματος, με τον ίδιο τρόπο αν θέλετε που ο χριστιανισμός άλλαξε πολλές πρώιμες αρχές του (ωμοφαγια, κοινα δειπνα ίσως και...κοινες γυναίκες, αρνηση στρατευσης κτλ) για να γίνει ....τρέντι. Και ξερω, ξερω πως "τα χαρακτηριστικά αυτά ενυπάρχουν στο σύστημα", οκ. Ενυπάρχει όμως και η έννοια του μακροπρόθεσμου κέρδους. Ενας "επενδυτής" (κεφαλαιουχος, ραντιερης, βαλτε τη λεξη που σας αρέσει) μπορεί και πρέπει να αρχίσει να σκέπτεται σε χρονικούς ορίζοντες πέραν της εβδομάδας - και για το δικό του καλό. Πρέπει να αρχίσει να καταλαβαίνει πως ποντάροντας στην....κατάρρευση του συστήματος δεν εξασφαλίζεται ο ίδιος δια βίου. Και πρέπει να θυμάται πως οι "επιτυχημενοι" του συστήματος εχουν συμφερον να το συντηρουν, όχι αυτοι που χάνουν από αυτό. Δεν μπορεις να ζητάς συνέχεια και την πίτα σωστή και τον σκύλο χορτάτο.

Επειδη τα λένε και αλλοι αυτα, το σημερινό μενού έχει αναδημοσιεύσεις:
1. http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=405871&h1=true

Ποιοι είναι αυτοί οι πιστωτές; Όχι, δεν είναι σκληρά εργαζόμενοι μικροεπιχειρηματίες και εργάτες - άλλο αν συμφέρει τους μεγάλους «παίκτες» να υποκρίνονται ότι προστατεύουν τα «μικρά ψάρια» που υπακούουν στους κανόνες. Στην πραγματικότητα, τόσο οι μικρές επιχειρήσεις όσο και οι εργαζόμενοι πλήττονται πολύ περισσότερο από την ύφεση, από ότι θα πλήττονταν εάν αυξανόταν λίγο ο πληθωρισμός για να ανακάμψει ταχύτερα η οικονομία.

Όχι, οι μόνοι που πραγματικά ωφελούνται από τις «πολιτικές του πόνου» (εξαιρουμένης της κινεζικής κυβέρνησης) είναι οι ραντιέρηδες: οι τραπεζίτες και τα πλούσια άτομα που έχουν χαρτοφυλάκια γεμάτα ομόλογα.

Μόνον έτσι εξηγείται γιατί τα συμφέροντα των πιστωτών καθορίζουν σε τόσο μεγάλο βαθμό την πολιτική ατζέντα: πέρα από το γεγονός ότι η συγκεκριμένη τάξη δίνει τα περισσότερα χρήματα στις πολιτικές καμπάνιες, είναι και η τάξη που έχει άμεση πρόσβαση στο πολιτικό προσωπικό, καθώς μάλιστα πολλοί από τους αξιωματούχους μας πηγαίνουν να δουλέψουν απευθείας γι' αυτούς, περνώντας από την «περιστρεφόμενη πόρτα» προς τον ιδιωτικό τομέα όταν φύγουν από την κυβέρνηση.

Η διαδικασία άσκησης επιρροής δεν περιλαμβάνει απαραίτητα την ωμή εξαγορά - χωρίς φυσικά να αποκλείεται η απευθείας δωροδοκία. Το μόνο που απαιτείται είναι η αντίληψη πως ό,τι είναι καλό για τους ανθρώπους με τους οποίους περνάς τον ελεύθερο χρόνο σου, τους ανθρώπους που κερδίζουν τις εντυπώσεις στις συσκέψεις — αφού, διάβολε, είναι έξυπνοι, είναι πλούσιοι, και έχουν τους καλύτερους ράφτες — πρέπει να είναι καλό και για το σύνολο της οικονομίας.

Όμως η πραγματικότητα είναι εντελώς αντίθετη: οι «φιλικές προς τους πιστωτές» πολιτικές σακατεύουν την οικονομία. Είναι ένα παιχνίδι αρνητικού αθροίσματος, στο οποίο η προσπάθεια να προστατευτούν οι ραντιέρηδες από την οποιαδήποτε ζημιά προκαλεί πολλαπλάσιες βλάβες σε όλους τους άλλους. Και ο μόνος δρόμος που οδηγεί σε μια πραγματική ανάκαμψη της οικονομίας είναι να σταματήσουμε να παίζουμε αυτό το παιχνίδι

2. http://tsak-giorgis.blogspot.com/2011/06/blog-post_13.html?spref=fb

«Εάν η οικονομική ελίτ εξακολουθήσει να συμπεριφέρεται σαν να ζει σε άλλο πλανήτη, τότε να μην εκπλαγεί αν ο λαός της φερθεί σαν σε εξωγήινους». Ρίτσαρντ Λάμπερτ, γ.γ. της Ομοσπονδίας Βρετανικής Βιομηχανίας

Τη διαπίστωση του ανοίγματος της ψαλίδας πλουσίων-φτωχών στη Βρετανία κάνουν οι εκθέσεις δύο έγκυρων βρετανικών οικονομικών ινστιτούτων, του Ινστιτούτου Οικονομικών Σπουδών (IFS) και της Επιτροπής Υψηλών Αμοιβών (HPC), που επιβεβαιώνουν πρόσφατα δημοσιεύματα ότι «οι διεθνείς μεγιστάνες που διατηρούν έδρα στη Βρετανία έχουν πλήρως επιστρέψει στα υπερκέρδη της προ 2008 περιόδου». Επιπρόσθετα, οι εκθέσεις αυτές αποκαλύπτουν ότι στα «διευθυντικά γραφεία οι αυξήσεις αμοιβών το 2011 ξεπερνούν το 55% σε σχέση με το 2010». Κι αυτό καταγράφεται ανεξάρτητα από τα αν τα επίπεδα παραγωγικότητας ή τα επιμέρους κέρδη μιας επιχείρησης πετυχαίνουν αύξηση ή υφίστανται συρρίκνωση.

Ειδικά η έκθεση της HPC επισημαίνει με ανησυχητική... γλαφυρότητα ότι «αν συνεχιστεί η παρούσα τάση μέχρι το 2025, ο βαθμός κοινωνικής ανισότητας θα είναι ίδιος με εκείνον της βικτοριανής εποχής».

3. Τα έχουμε βεβαίως ξαναπεί διοτι ειμεθα και επιστήμονες να ' ουμ!
http://aeisixtir.blogspot.com/2010/04/blog-post_11.html

Making collapse likely: Αντιθεση αναμεσα στα βραχυπρόθεσμα κέρδη και στόχους των ελίτ και της μακροπρόθεσμης επιβίωσης της κοινωνίας. Χειροτερεύει όταν η ελίτ ειναι αποκομμένη από τις επιπτώσεις που επιφέρουν οι δράσεις της.


Σε όλες τις κοινωνίες που αντιμετώπιζαν το πρόβλημα, μια από τις κυριότερες παραμέτρους της τελικής κατάρρευσης ήταν η ικανότητα της ελίτ να απομονώνει τον εαυτό της από τα προβλήματα που προκαλούν οι πολιτικές της στο σύνολο. Όσες φορές έγινε απλά η ελίτ κράτησε για τον εαυτό της το αμφιβολο προνόμιο να πεθάνει τελευταία από την πείνα.

Update. Σε σχεση με το προηγουμενο και τη λίστα αιτημάτων (μου). Νμζ πως αυτα πλεον ειναι εκ των ουκ ανευ για να προχωρησουμε, και ειναι ανεξαρτητα συστηματος. Τουλαχιστον οι πολιτικες (εστω) ελιτ, να προχωρησουν στην ιδια νομικη κατάσταση με τους υπολοιπους. Αμαν πια με τις ασυλιες.

Να σου βράσω τα πτυχία

Επεσε το μάτι μου στην τελευταία ανάρτηση του κ. Ανδριανόπουλου στο press-gr εδώ.

Και έμεινα ξερός. Ειπαμε ρε μεγάλε να γράφεις μπαρούφες αλλά όχι και έτσι. Αμαν! Τετοια εργαλοιοποίηση γεγονότων και γραπτών για να περαστεί το "δικό μας" νόμιζα πως κάνουν μόνο οι εκπρόσωποι των θρησκευτικων δογματων αλλά ειναι και αυτοι οι μανατζαρέοι κάτι περιπτώσεις! Το μόνο που του αναγνωρίζω πως έχει δίκιο είναι πως ο συνεχόμενος και αυτοτροφοδοτούμενος δανεισμός δεν λύνει κανένα πρόβλημα, αντιθέτως το χειροτερεύει. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως ένας υγιής δανεισμός (εντος των ορίων που θέτει η ανάπτυξη) ειναι "καλό" για μια χώρα. Από την άλλη δεν νομίζω να χρειάζονται και πολλά πτυχια οικονομικών για να δει κανείς κάτι τόσο προφανές, σωστά;

Τι έμαθα λοιπόν; Πέρα από τις σωστές διαπιστώσεις πως πολλές κοινωνίες μπορούν καταρρευσουν εν μια νυκτί, ακόμα και όταν δεν ειναι "εμφανή" τα σημάδια κατάρρευσης τους η συμπερασματολογία και η εμφανής ιδεολογικοποιηση των γραπτών άλλων (όπως του πολυβραβευμένου Jared Diamond και του σχετικού του βιβλίου "Κατάρρευση") ειναι εμφανής. Τι μας λέει ο κ Ανδριανόπουλος;

"Και τα αίτια δεν εντοπίζονται σε παλιές πολιτικές επιλογές και κινήσεις. Συνήθως προκύπτουν άξαφνα από δυσλειτουργίες των μηχανισμών της οικονομίας."

Καμία σχεση με αυτα που γράφει ο Jared. Ο Jared γράφει πως ακριβώς οι παλιές και εν πολλοίς επιτυχημένες επιλογες μιας κοινωνίας μπορεί να την καταστρέψουν, όταν επιφέρουν συσσωρευτικά βλάβες στους πόρους της. Τοτε ακριβώς χρειάζεται η κοινωνία να αλλάξει συνήθειες και δίνει μερικά πχ για μερικές που το έκαναν επιτυχημένα.

Κατόπιν μαθαίνουμε, σχεδόν σωστά κιολας πως " Ο Diamond αναλύει γλαφυρά την πορεία προς την καταστροφή κοινωνιών που δεν αναγνώρισαν τα μηνύματα των καιρών και υποχρεώθηκαν να αναλώσουν τις πλουτοπαραγωγικές τους πηγές για την συντήρηση δομών άχρηστων και βλαβερών ουσιαστικά για το σύνολο"

Ανοησίες και ξεράσματα κατά βάθος. Μια κοινωνία θεωρεί χρήσιμο αυτό που κάνει ακόμα και όταν είναι "λάθος". Ξερουμε πχ πως εξορύσοντας πετρέλαιο μολύνουμε εδάφη και ωκεανούς αλλά το δεχόμαστε σαν παράπλευρη απώλεια μικρή μπροστά στο τελικό όφελος. Ομως οι απώλειες αυτές μπορεί να δράσουν συσσωρευτικά (γι αυτό και κοιτάμε και τις χρονικές παραγώγους και εκει αρχίζουμε να ανησυχούμε) και ξαφνικά οι μέχρι πρότινος σωστές και πετυχημένες πολιτικές γίνονται αδιέξοδες. Και αυτό λέει ο Jared Diamond του οποίου οι θέσεις αλλοιώνονται "μονο" όσο χρειάζεται για να περαστεί μια άλλη άποψη.

Και εδώ έρχεται ο σωτήρας της ΕΛλάδας και του κόσμου γενικότερα και βρηκε την αιτία του κακού και της παγκόσμιας κρίσης! Ναι κυρίες και κύριοι για την κρίση ευθύνεται το...ελληνικό δημόσιο που ειναι τόσο μεγάλο και τρώει τα πάντα! Η λύση από την κρίση ειναι λοιπόν:

" Για εμάς η πρόκληση είναι η δραματική περικοπή του δαπανηρού και άχρηστου σε πολλούς τομείς δημόσιου τομέα. Και η οικοδόμηση μιάς κοινωνίας δυναμικής, σφριγηλής στα πλαίσια του ελεύθερου ανταγωνισμού, δίχως την τροχοπέδη ξεπερασμένων και δύσκαμπτων προστατευτισμών. Να επικεντρωθούμε δηλ. ολοκληρωτικά σε σοβαρές και παραγωγικές δραστηριότητες που θα φέρουν πλούτο και πλεονάσματα πόρων στη χώρα."


Ας πει καποιος στον κ. Ανδριανόπουλο πως η οικονομική κρίση ειναι παγκόσμια και εδώ (στην Ελλάδα δηλ) παίζονται και άλλα παιχνίδια (κυρίως κυνήγι ισοτιμιών, ρωτηστε κανεναν οικονομολόγο λίγο πιο σοβαρό απο τον Ανδριανόπουλο να σας πει). Υπευθυνη για την παγκόσμια κρίση (αλλά και για το δικό μας πρόβλημα επικείμενης χρεοκοπίας) είναι η ίδια η φιλελεύθερη πολιτική που ο ίδιος θεοποιεί. Το ελληνικό πρόβλημα δεν ειναι η φιλελευθεροποίηση ή μή της οικονομικής πολιτικής. Μόνο κάποιος παντελώς ανιστόρητος θα έλεγε κάτι τέτοιο.

Γιατι απλούστατα ποτέ στην Ελλάδα δεν εφαρμόστηκε μια "καθαρή" πολιτική οποιουδήποτε είδους. Και αυτό διότι 1-2 "θεσμοι" (οπως η εκκλησία) και μερικά σογια νομίζουν πως είμαστε οι κολλίγοι τους και εμμένουν σε έναν αναχρονιστικό κοτσαμπασισμό με δημοκρατικό επίχρισμα. Αυτό ειναι το ελληνικό πρόβλημα και όχι το μέγεθος του δημόσιου τομέα (που αφενός και άλλες χωρες έχουν μεγαλύτερο και αφετέρου πόσα πια παίρνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι; Για συγκρινετε τα με τα κοστη εξοπλισμων, αποπληρωμής εθνικών χρεών και "ελληνικά εξοδα" δημιουργίας έργων υποδομης όπως οι εθνικές οδοί και τα στάδια των Ο.Α. να γελάσουμε). Αυτες ειναι οι συνήθειες που ενώ έδειχναν στην Ελλάδα να δουλεύουν για κάμποσα χρόνια, αυτες οδηγούν τώρα την κοινωνία σε αδιέξοδο. Όπως και στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα ο νεοφιλελευθερισμός και η "δημιουργια" μη υπαρκτού (χρηματιστηριακού) πλούτου έδειχνε να δουλεύει ρολόι μέχρι που οι ίδιες οι λογικές αντιφάσεις του το έριξαν στην λούμπα. Γιατί η παγκόσμια οικονομία δεν έπαψε ξαφνικά να παράγει και δεν έχουμε λχ να φάμε. Αντιθέτως. Απλά ο τρόπος λειτουργίας της δείχνει να έκλεισε τον κύκλο του, όπως λχ έκλεισε τον κύκλο του ο "ανύπαρκτος" (καλό ε;) σοσιαλισμός στα τέλη των 80's και μάλιστα, όπως σημειώνει χαρακηριστικά ο Jared, στο απόγειο της δύναμής του.


Ας μάθει ο κ. Ανδριανόπουλος πως ο Jared Diamond όταν μιλάει για πόρους δεν αναφέρεται στο χρήμα αλλά στο να έχουμε να τραφούμε και να ζήσουμε. Το χρήμα ειναι μέτρηση αυτών το πραγμάτων και όχι τα πράγματα τα ίδια.

Κατόπιν, ο Ανδριανόπουλος εχει δικιο όταν λέει πως "Η εμμονή λοιπόν σε παλιές συνήθειες κάθε άλλο παρά εξασφαλίζει προοπτικές και ευημερία." αλλά μετά το χάνει λέγοντας πως: "Για χρόνια, δεκαετίες ολόκληρες ίσως, ξορκισμένος εχθρός της κατεστημένης ελληνικής πολιτικής τάξης ήταν ο νεοφιλελευθερισμός. " και τα λοιπά και τα λοιπά.

Οι παλιές συνήθειες οι οποίες εμμένουν ήταν η επιβράβευση των "δικών μας" με αργομισθίες, το λάδωμα και η ρεμούλα, η κλοπή δημόσιου χρήματος από ημετέρους και άλλα χαριτωμένα και όχι ο κρατισμός ο ίδιος. Αυτά γίνονται σε όλες τις χώρες του κόσμου, μόνο εδώ όμως "επιβραβεύονται" τόσο επιδεικτικα. Αυτες οι συνήθειες των σογιών που λέγαμε θα μας φάνε και αυτές πρέπει να αλλάξουν αν θέλουμε να γλιτώσουμε την επικείμενη (ή υποθετική, ανάλογα με τα γούστα) κατάρρευση.


Ο Jared (που φαίνεται πως τον διαβασε με πολύ περίεργο τρόπο, διαγώνια σχεδόν, όπως πχ διαβάζει ο Πλεύρης τους αρχαίους και τους αλλάζει την Παναγία) το λέει καθαρά. Σε όλες τις κοινωνίες που αντιμετώπιζαν το πρόβλημα, μια από τις κυριότερες παραμέτρους της τελικής κατάρρευσης ήταν η ικανότητα της ελίτ να απομονώνει τον εαυτό της από τα προβλήματα που προκαλούν οι πολιτικές της στο σύνολο. Όσες φορές έγινε απλά η ελίτ κράτησε για τον εαυτό της το αμφιβολο προνόμιο να πεθάνει τελευταία από την πείνα. Μια νεα δόση "φιλελευθερισμού" αλλά ΔΝΤ ή "Μέτρων Σταθερότητας και Ανάπτυξης" θα εντεινει το πρόβλημα και δεν θα το ελαττώσει παρά μόνο στα στατιστικά μεγέθη. Αν όμως ξαφνικά παράγουμε πχ 10% παραπάνω αλλά τα οφέλη του τα καρπώνονται όλο και λιγότεροι, ναι μεν σαν μ.ο. θα πάμε καλά αλλά σαν κοινωνία θα τον πιούμε. Αυτό πια ειναι τόσο απλό που το καταλαβαίνουν και οι ποινικολόγοι.(Ασε που ο ίδιος ο Jared λέει οι κοινωνίες με ισχυρό κρατισμό (δηλ ισχυρή κεντρική διοίκηση) δείχνουν να ξεπαρνάνε πιο εύκολα τα προβλήματα, αν το ισχυρό κράτος πάρει τις αποφάσεις του.)

Μετρα και πολιτικές που θα ισχυροποιούν τους ισχυρούς και θα πλουτίζουν τους πλούσιους θα επιδεινώσουν το πρόβλημα. Το καταλάβαμε ή να το κάνω λιανά γαμώ τα πτυχία σας γαμώ;

Τελος παντων ας τα πει ο ίδιος ο Jared γιατι το κούρασα. (τα είχα αναφέρει και εδώ, αλλά φαίνεται πως οι οικονομολόγοι δεν...με διαβάζουν)




Ρεζουμέ:
Αιτια κατάρρευσης ή καλύτερα πραγματα που συμβαίνουν όταν έχουμε καταρρεύσεις:
1 (και κυριότερο). Καταστροφή πόρων. Λέγοντας πόρων εννοούμε φυσικών πόρων και όχι μονάδων μετρήσεως όπως ειναι το χρήμα. Γκεγκε; Συνήθως προκαλείται από τις πολιτικές που ακολουθούνται (αποδάσωση, υπερβολική εξόρυξη, μόλυνση υδροφόρου ορίζοντα κτλ)
2. Κλιματική αλλαγή
3-4. Προβλήματα με γείτονες. Δηλ. το να δημιουργείς εχθρικές σχέσεις με γειτονικούς λαούς ειναι ελαφρώς αυτοκτονικό μακροπρόθεσμα. Σας θυμίζει τπτ; Επίσης η απώλεια φιλικών κρατων που μπορούν να μας στηρίξουν ειναι επίσης πρόβλημα (και αυτό το τελευταίο κάτι μας θυμίζει ε;)
5. Πολιτιστικοί παράγοντες. Αυτά που ήταν πετυχημένα για χρονια μπορεί τελικά να μας οδηγήσουν στην αποτυχία και ενίοτε πρέπει να θυσιαστούν ακόμα και αν υπάρχουν για να μας θυμίζουν την "ταυτοτητά" μας. Οι λαοι που γλίτωσαν επικείμενες καταρρεύσεις παράλλαξαν και μέρος της "εθνικής τους ταυτότητας" ή καλύτερα αυτό που ήταν μια πτυχή της για να συνεχίσουν να υπάρχουν (διαβάστε το βιβλίο, μην τα περιμένε όλα από μια 20λεπτη παρουσίαση)


Making collapse likely

• Αντιθεση αναμεσα στα βραχυπρόθεσμα κέρδη και στόχους των ελίτ και της μακροπρόθεσμης επιβίωσης της κοινωνίας. Χειροτερεύει όταν η ελίτ ειναι αποκομμένη από τις επιπτώσεις που επιφέρουν οι δράσεις της. Το καταλάβαμε;;

• Ειναι δυσκολο μια κοινωνία να αλλάξει συνήθειες που έδειχναν να λειτουργούν επιτυχημένα για χρόνια. Αυτες οι συνήθειες όμως όταν τεθούν αντιμέτωπες με τα συσσωρευμένα προβλήματα που προκαλούν μπορεί να χρειαστεί να προσαρμοστούν ή να αλλάξουν.

Αυτά λέει ο Jared. Aτυχώς δεν αναφέρεται σε καμία περίπτωση πως το κόστος του δημοσίου έκανε μια κοινωνία να καταρρεύσει. Και ειναι λογικό, ο άνθρωπος ειναι ξύπνιος.


Υ.Γ. Διαβάστε και το (γαμάτο) ποστ του slarti ο οποίος με μια απλουστατη παραβολή δείχνει πως και γιατί φτάσαμε εκεί που φτάσαμε. Kαι ας μην έχει κανένα πτυχίο οικονομικών. Πάλι καλά γιατί αυτοί που έχουν......

Y.Γ.2 Updated version. Η ΕΚΤ δανείζει τις τράπεζες με 1% οι οποίες μετά μας δανείζουνε με 6-7% . Η ίδια η ΕΚΤ ΔΕΝ μπορεί να μας δανείσει απευθείας. Αυτό ειναι στα πλαίσια του νεοφιλελευθερισμού ή όχι; Η διαφορά των επιτοκίων μπορεί και μονη της να συγκριθεί με τους μισθούς όλων των υπαλλήλων ή μου φαίνεται; Ειπαμε πως το κρατος στην Ελλάδα λειτουργεί προβληματικά αλλά η λύση ειναι η επιδιορθωση και όχι η διαλυση κύριοι οικονομολογοι και λοιποι. Οι αιτίες του οικονομικού στραγγαλισμού της χώρας ειναι αλλες οσο και αν κάνετε πως δεν το καταλαβαίνετε.


Υ.Γ.3 Ξανα-μανα update. Φανταστείτε κάποιον που κρυώνει και θέλει να αγοράσει γάντια αλλά δεν έχει χρήματα. Ο κ. Ανδριανόπουλος θα ήταν ικανός να του προτείνει να κόψει τα δάκτυλα από το ένα χέρι του, να τα πουλήσει και με τα λεφτά που θα αποκτήσει να αγοράσει ένα γάντι (μιας και το κουλό χέρι δεν θα το χρειάζεται) και μια....κάλτσα για το άλλο χέρι. Θα έχει και τα λεφτα του ενός γαντιού κέρδος!

Evolution of Religions

Παμε σε αποστολη να κρεμασουμε ένα ζεύγος!

Να μην σας αφήσω έτσι όμως ε;

Πάρτε μία ακόμα διάλεξη του θείου Jared με θέμα που αν μη τι άλλο ιντριγκάρει:

The Evolution of Religions

Καλο ΠεμπτοΠαρασκευοΣαββατοΚύριακο να έχετε!!!!!!

Υ.Γ. Ενδιαφέρον εχουν οι απόψεις του Jared περί εξουσίας, πολιτικής, ιστοριας κτλ, ανάμεσα στα καθαρα θρησκειολογικά. Η υποψία μου πως οι καλύτεροι ιστορικοί (μπορουν να) είναι οι θετικοί επιστήμονες, όσο να ' ναι ισχυροποιείται. Η αναλυση του ξεκινά απο δαρβινικά κριτήρια, είναι καθαρά υλιστική και αξίζει τον κόπο να την ακουσετε

Blog Action Day 2009 και μην μου τους κυκλους ταραττε

Δεν με αρεσουν αυτα. Σαν να το εχουμε παρακανει εικονικα και μη. Συμμεριζομαι πληρως τας επιφυλαξεις του ημιξαδερφου polsemannen εδωπαδα (αλλα και τις θεσεις-αξονες του σχετικου ποστ), περαν αυτου ομως ομολογω πως το "επιλεχθεν" θεμα εχει ενα γενικοτερο ενδιαφερον. Βαριεμαι ομως να γραφω και ειδικα οταν πρεπει να το κανω "επετειακα" (ενω ας πουμε το να γραφω με συγκεκριμενο θεμα/οδηγια δεν με πολυχαλαει), οποτε βρηκα την λυση που εξασφαλιζει πιτα ολοκληρη και σκύλο σκαστο στο φαϊ. Κοινως και θα τα πουμε και δεν θα γραψω και πολυ.

Επειδης να' ουμ' το ολο οικολογικο/κλιματικο ζητημα εχει φτασει απο κατι αλανια τυπου PETA κτλ κτλ σε βαθμο χαζομαρας, μην νομισει κανενας χλεμπονιαρης πως ειμεθα οικολογοι διοτι "ετσι πρεπει" και τα "κακομοιρα τα ζωακια" και αλλα χαζα. Οποιου δεν του αρεσει να σφαζονται τα κακομοιρα τα ζωάκια και δεν ειναι φυτοφαγος ("και τα κακομοιρα τα φρουτακια;") τοτε χρήζει αμεσοτατης ψυχιατρικης παρακολουθησης.

Άλλο ομως η χρηση και άλλο η κατάχρηση. Αλλο η ικανοποιηση αναγκών και άλλο το ξεφτυλισμα των πάντων για να ικανοποιήσουμε την μεγαλομανια μας. Αλλο πχ ο κυνηγος που οτι χτυπησει θα το φαει (αλλιως ΔΕΝ το χτυπάει) και άλλο ο "σπορτσμαν" ή η θειτσα με τις γουνες απο νεογνα φωκιας. Η υπερβολή δεν οδηγει σε καμία σοφία, στην αυτοκαταστροφή οδηγει. Οικολογοι είμεθα απο πολύ προσωπικό και ιδιοτελές συμφέρον. Επειδης βλεπουμε και λιγο μακρύτερα γνωρίζομεν πως η ισορροπια της φύσης δεν είναι κατι έξω απο μας. Η κλιματική αλλαγή μπορεί να οφείλεται στην παραγωγη παραπανω CO2 απο τον ανθρωπο μπορει και οχι. Αυτο δεν σημαινει πως δεν υπάρχει. Και δεν δικαιολογεί την απληστια μας να σκοτωσουμε ό,τι περπαταει, να αποψιλώσουμε ό,τι φυτρώνει ή να ψαρεψουμε/καθαρισουμε κτλ ο,τι κολυμπάει. Θα μου πείτε και τι λες ρε μασκαρα, αυτα έχουν να κανουν με την κλιματική αλλαγή; Ξερω γω; Εσεις που ξερετε πως δεν εχουν; Το ζητημα κατ' εμέ δεν ειναι η ιδια η κλιματικη αλλαγη αλλα η νοοτροπια μας καθως αυτη συμβαινει. Αυτη ειναι που με ανησυχει και όχι η αλλαγή η ίδια.


Ταυτα και το κουρασα. Eδώ και καιρό έχω βρεί μια εξαιρετική διάλεξη του Jared Diamond που ειναι σχετικως σχετική με το θέμα μας (η πίτα που λέγαμε), οποτε αντι να τα πω εγω, ε ας τα πει αυτος που τα λέει και καλύτερα! (επισης θελω να καταγγειλω τον ημιξαδερφο που εμφανιζει πρωτος σαν αναφορα τον Jared και το σχετικο βιβλιο, επιμενω παντως στην δημοσιευση μιας και το ειχα ζεστο εδω και μερες)

Οπλιστείτε με υπομονή (χμμμμ αφου αν εγραφα καμια σεντοναρα δεν θα την διαβαζε κανενας, παλι κερδισμένοι είστε) και βουρ στο μάθημα!

On second thoughts σας δίνω και μια πιο σύντομη διαλεξη του ίδιου για το ίδιο θέμα, η οποια κρατάει μονο 20 λεπτά.