Θέματα ηθικής τάξεως

Το εχω γραψει και ξαναγράψει. Σιχαίνομαι την ηθικολογία ειδικά και ιδιαίτερα όταν εφαρμόζεται στην πολιτική. Ειναι πολύ εύκολο να ξεκινάς προσπαθώντας να δείξεις πως θέλεις να σε κυβερναν οι άριστοι και να καταλήξεις σε κυνήγι μαγισσών.

Με τούτη την επιφύλαξη να μένει, ας μπούμε λίγο και εμεις στο τριπακι. Αφορμή, προφανώς το ζήτημα ηθικής τάξης που εγείρεται για την περίπτωση ΔΗΜΑΡ -  ΣΥΡΙΖΑ. Για να πιάσουμε το παττιρντί θα πρέπει να κάνουμε μια μίνι αναδρομή μέχρι εδώ, αλλά και να δοκιμάσουμε να ορίσουμε τι θεωρούμε (γενικώς) ηθικό στην πολιτική που για τον γράφοντα είναι πέρα από τα τετριμμένα (τιμιότητα), όχι μόνο η συνέπεια και συνέχεια λογων και πράξεων αλλά και ο σεβασμός στην Δημοκρατία και στην λαϊκή βούληση, όσο και αν αυτή χαλκεύεται μεσω των εκλογικών νόμων.

Εχουμε και λέμε και εν τάχει:

* Η ομάδα που κατέληξε να ειναι η ΔΗΜΑΡ ήταν παλιά μια μεγάλη τάση εντός του Συνασπισμού

* Στις εσωκομματικές εκλογές έχασε

* Εκτοτε πέρναγε την ηγεσία κάμποσα καψόνια, ειδικά και ιδιαίτερα όταν ο Τσίπρας δεν ήταν ακόμα βουλευτής.

* Σε κάποια φάση αποχώρησε και έκανε αυτόνομη πορεία. Πήγαινε μάλιστα καλύτερα από το κόμμα που είχε αφήσει, εκμεταλλευόμενη την διαρκή συρρίκνωση του ΠΑΣΟΚ μιας και έμοιαζε να επιδιώκει να το αντικαταστήσει οικολογικά. Εκεί κάπου της βγήκε το παρατσούλι "Δεν ΕΙΜαι ΑΡιστερός" ή και το "πασόκοι με πολιτικά"

* Σε κάποια φάση (2012) μπορούσε να μπει στην κυβέρνηση ως απαραίτητο στοιχείο της. Αρνήθηκε και είχαμε δεύτερες εκλογές όπου και τελικά μπήκε στην κυβέρνηση ως μη απαραίτητο στοιχείο μιας και η κατανομή ψήφων και εδρων είχε αλλάξει. 

* Μπήκε "έντιμα" δηλαδή στο πλαίσιο κάποιας προγραμματικής συμφωνίας

* Η συμφωνία όμως αυτή άρχισε να γειώνεται από την πρώτη μέρα από τους συγκυβερνώντες και όταν η ΔΗΜΑΡ γκρινιαζε η απάντηση ήταν πως "μην μας ζορίζετε, εδώ ειναι η Χρυσή Αυγή". Και η ΔΗΜΑΡ καθόνταν, μέχρι που για μια σχετικά ασήμαντη αφορμή την κοπάνησε. Όχι όλη όμως, διότι από τότε και μετά η ΚΟ της ΔΗΜΑΡ άρχισε να φυλλορροεί. 

* Φτάνουμε στην εκλογή ΠτΔ. Φήμες για εξαγορά βουλευτων οργιάζουν. Η ΔΗΜΑΡ ειναι με την πλάτη στον τοίχο διότι η εκφρασμένη της πολιτική θέση για πτώση της κυβέρνησης και διενέργεια εκλογών δεν συνάδει με το αναμενόμενο ποσοστό που αυτή θα έχει. Στην ουσία η κατάσταση ειναι μπρος γκρεμος και πίσω ρέμα όσον αφορά τη ΔΗΜΑΡ μιας και από την μία θα ήταν τεράστια κωλοτούμπα η ψήφιση ΠτΔ, αλλά και από την άλλη, η κάθοδος σε εκλογές θα ισοδυναμούσε με πολιτική αυτοκτονία μιας και κανείς δεν θα την ψήφιζε. Και αυτό ειναι ένα πρόβλημα, όταν δηλαδή υπάρχει δυσαρμονία ανάμεσα στην επιρροή στο εκλογικό σώμα και στις θέσεις που ένα κόμμα έχει στο κοινοβούλιο. Η ΔΗΜΑΡ το σκέφτηκε μπακαλίστικα και προσπάθησε να συνδυάσει το εκφρασμένο "πατριωτικό καθήκον" με το κομματικό - προσωπικό συμφέρον. Εκεί άρχισαν και οι φήμες πως η ΔΗΜΑΡ έκανε συμφωνία κάτω από το τραπέζει με τον ΣΡΙΖΑ, για να την καλύψει αυτός μετά εκλογικά. Εμείς πάντως ως τηλεθεατές το φάγαμε ενώ άρχισε η γκρίνια και το δούλεμα της βάσης στο ΣΥΡΙΖΑ:

- Δηλαδή θα μας ξαναφύγουν μετα τις εκλογές;

- Και αν τεθεί κανά χοντρό ζήτημα απ΄έξω, πόση εμπιστοσύνη μπορούμε να έχουμε στα μέλη της ΚΟ;

- Δεν είπαμε ρε πως δεν παίρνουμε μνημονιακούς;

- Αμα ειναι ετσι ρε, παω στο ποτάμι και άμα δεν κάτσει ξανάρχομαι

και άλλα τέτοια.

* Κατόπιν εορτής μάθαμε πως πράγματι, δεν υπήρξε συμφωνία αλλά είχε αφεθεί για μετά τις καλένδες. Η συμφωνία που πρότεινε (μετά την μή εκλογή ΠτΔ) ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν (για τα γούστα μου) αρκετά γαλαντόμα. Πρόσφερε "συγχώρεση" μεν, αλλά υποταγή στη βούληση του πολιτικού οργάνου του ΣΥΡΙΖΑ δε αλλα και έκθεση/δοκιμασία στην λαϊκή ψήφο. Όχι σίγουρη εκλογή για κανέναν, το εκλογικό σώμα αποφασίζει και τέτοια. Και όσον αφορά την πολιτική βούληση, σιγά το προβλημα που θα είχε η ΔΗΜΑΡ να πατήσει μια συμφωνία ακόμα, αλλά το ρίσκο μη εκλογής ούτε καν του Κουβέλη, διότι πιθανότατα κανείς δεν τους γουστάρει πια, αυτο οι ΔΗΜΑΡιτες δεν μπορούσαν να το αντέξουν και εφυγαν ενώ μάλιστα μερικοί υπονόησαν πως κακώς καταψήφισαν τον Δήμα για ΠτΔ, διότι τουλάχιστον θα ήταν βουλευτές για μερικά ακόμα χρόνια.

Τωρα σε όλα αυτά κρίνεται από μερικούς πως η ανηθικότητα ειναι του ΣΥΡΙΖΑ. Δυσκολεύομαι να το καταλάβω. Στην ουσία μας λένε πως η ΔΗΜΑΡ έκανε συναλλαγή με .....τον εαυτό της και ψήφισε κάτι που δεν ήθελε προσδοκώντας εκλογικά οφέλη από κάποιον όμορο πολιτικά χώρο. Αυτοδωροδοκήθηκε. Και επειδή ο υποψήφιος....συνεργάτης δεν ήθελε να ανταμείψει την δωροδοκία αυτή, ξαφνικά εγκαλείται ως....ανήθικος (όχι ως μή τηρήσας την συμφωνία διότι κατά τα φαινόμενα συμφωνία δεν υπήρξε). Ανήθικος διότι δεν επιβράβευσε την κουτοπόνηρη και κάργα αντισυνταγματική συμπεριφορά της ΔΗΜΑΡ που από "ψήφο βουλευτών κατά συνείδηση" στην ουσία ζητούσε να εξαγοραστεί και μάλιστα αγνοώντας το λαϊκό αίσθημα (αυτό δεν ειναι η έκθεση σε εκλογές;). Και επειδή ξέρει πως εκλογικά δεν σώνεται προσπάθησε να εκβιάσει για οσο είχε ακόμα στελέχη στο κοινοβούλιο  θελοντας να εξασφαλίσει την επιβίωση των στελεχών της και μόνο.

100 φορές πιο ηθική ήταν η στάση Ψαριανού (που ψήφισε υπέρ) και Τατσόπουλου (που ψήφισε κατά και μάλλον μένει και πολιτικα ανέστιος εκτος και αν πάει στο Ποτάμι, κοντρα στου οποίου την πολιτική βούληση ψήφισε, οπότε γεννάται ζήτημα ηθικής για το Ποτάμι πλεον), ακόμα και του Πολύδωρα (που ψήφισε κατά) ή των βουλευτων της συγκυβέρνησης (που ψήφισαν αναφανδόν υπέρ) ή μερικών έστω που ψήφισαν υπέρ όσο δεν ψήφιζε η ΧΑ. Αυτες ήταν "έντιμες", εκφρασμένες και αιτιολογημένες (κατά τον καθένα) θέσεις. Η ΔΗΜΑΡ στην ουσία μας είπε πως εκβίαζε ΝΔΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ με την ψήφο της, τελικά νόμισε πως βρήκε εξαγοραστή στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δεν είπε κουβέντα και τώρα παραπονιέται γιατί η αυτοπρόταση εξαγοράς της δεν έγινε δεκτή!

Ταυτα και παραμένω. Η ίδια η ύπαρξη και πορεία της ΔΗΜΑΡ είναι ένας ύμνος στην πολιτική σπέκουλα/ανηθικότητα και τώρα που επιτέλους παίρνει ότι της αξίζει (ακόμα και οι Οικολόγοι της κάνουν καψόνια) δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τόσα δάκρυα. Η αριστερά δεν ειναι σαν τους άλλους χώρους, πρεπει να το καταλάβουμε. Ενώ γενικά ειναι συγχωρητική, αυτο το παραμύθι της συναλλαγής δεν πολυπαίζει, μιας και ακόμα έχει (τρελους, βαρεμένους,χαζούς αλλά..) αρκετούς ιδεολόγους μέσα. Αυτό μπορει να ξενίζει τα κόμματα που έχουν μάθει στις συναλλαγές, αλλά τι να κάνουμε, έτσι είναι.

Και θα μου πείτε, τι λε ρε μπαγλαμα, δεν κάνει πολιτικές συναλλαγές, εσωκομματικές εριδες και τα λοιπα στο εσωτερικό της η αριστερά όπως όλα τα κόμματα; Βεβαίως και κάνει, δεν γίνεται αλλιώς, πολλές φορές μάλιστα αρκετά αγριότερες. Το ερώτημα όμως παραμένει για τον καθένα. Πόσο ποσοστό της ψυχής σου εισαι διατεθειμένος να πουλήσεις στο διάολο για να γίνει η δουλειά σου; Το ποσοστό αυτό δεν ειναι το ίδιο σε όλους τους χώρους ούτε το ίδιο σε όλα τα άτομα κάθε χώρου. 

Το πρόβλημα με την ΔΗΜΑΡ δεν ήταν πως "μας πρόδωσε" και κατι τρέχει στα γύφτικα. Ειναι πως δεν ενέμπνεε καμία εμπιστοσύνη για την μελλοντική της συμπεριφορά. Θα μπορούσαν άνετα οι 2-3 βουλευτές της να ρίξουν μια κυβέρνηση 151 εδρών του ΣΥΡΙΖΑ, όχι για καποια ΕΡΤ, αλλά αν δεν τους άρεσε πχ η στάση της ομάδας διαπραγμάτευσης στις Βρυξέλλες ή τέλος πάντων με όποια αφορμή θα έβρισκαν όταν θα έκριναν την εποχή κατάλληλη (και για τις καίριες πολιτικές κρίσεις της ΔΗΜΑΡ ..... τι να λέμε τώρα...)

Αλλά μιας και πιάσαμε την ηθικολογία θέλω να δώσω ακόμα μερικά παραδείγματα πριν φτάσω στο δια ταύτα.

* Η Μίκα Ιατρίδη έλουζε και έλουζε τον Σαμαρα και την συγκυβερνηση και απειλούσε να την ρίξει αν μπορούσε. Όχι μόνο ψήφισε (στο ξεκούδουνο) υπέρ, αλλά "συγχωρέθηκε" και πήρε και τη θέση της στα νέα ψηφοδέλτια - δώρο από τον προεδρο, εκτός κομματικών διεργασιών και χωρίς να ρωτηθεί η βάση. Αυτό ειναι πολιτικά ηθικό δηλαδή; Όχι μόνο έλουζε τον Σαμαρά και την κυβέρνηση, αλλά μερικές μέρες πριν καταψήφισε τον πρϋπολογισμό, αλλά παρόλα αυτά έγινε δεκτη άμεσα στο κόμμα. Αυτή άραγες δεν ήταν καραμπινάτη περίπτωση συναλλαγής και κοροϊδίας; Ειλικρινά ήθελα να ξέρω τι σκέπτεται ο μέσος βουλευτής της ΝΔ ή ο μέσος οπαδός γι αυτά και αν τελικά τον αγγίζουν

* Ο Βασίλης Οικονόμου, νέος πολιτικός γυρολόγος, μάλλον επιστρέφει στο ΠΑΣΟΚ (ή στο Ποτάμι, θα δείξει) έχοντας κάνει την βόλτα του και έχοντας βοηθήσει στην διάλυση της ΔΗΜΑΡ. Και αυτό διότι ήταν ένας από τους 8  Έλληνες συνολικά που πείστηκαν από το διαγγελμα Σαμαρά πριν την 2η ψηφοφορία. Κατά σατανική σύμπτωση και οι 8 αυτοί Έλληνες ήταν όλοι βουλευτές. Mπορούμε να το συνεχίσουμε και να ρωτάμε για τους επόμενους 6 αλλαξογνωμήσαντες αν η στάση τους ήταν ηθική, αλλά νομίζω με πιάνετε.

* Ο Αδωνης Γεωργιάδης έκανε λαμπρή καρριέρα στα ΜΜΕ ως μέλος του ΛΑΟΣ και ταυτόχρονα υβριστής του Σαμαρά. Ως μέλος της ΝΔ πλεον κάνει λαμπρή καρριέρα στα ΜΜΕ ως υμνητής του Σαμαρά και υβριζόμενος απο το ΛΑΟΣ χωρίς ποτέ να ρωτηθεί κανείς πόσο έντιμος ειναι όταν γλύφει εκεί που κατούραγε

* O ΓΑΠ σήμερα κάνει κόμμα (θα γελάσουμε το απογευμα) και επίσημα. Ήθελα να ήξερα πως θα κοντραριστεί σε πολιτικούς όρους με ο ΠΑΣΟΚ όταν έχει ψηφίσει τα πάντα, και ειδικά τον τελευταίο προϋπολογισμό και την εκλογή ΠτΔ. Το δε ΠΑΣΟΚ, που τον έχει αδειάσει και ξεφτυλίσει πολιτικά, μιλάει και αυτό για "ανήθικη" πράξη. Σκατά, απ όπου και να τα πιάσεις λερώνεσαι.
* Η Μαρία Σπυράκη παραδέχθηκε πως έλεγε ψέμματα ως δημοσιογράφος (βασικά πως απέκρυπτε την αλήθεια) και αμείφθηκε από την ΝΔ με θέση στο ευρωψηφοδέλτιο αλλά και με τη θέση του εκπροσώπου του κόμματος σε αυτες τις εκλογες. Κανείς δεν αναρωτήθηκε αν η παραδεχόμενη ατιμία και αντιδεοντολογική συμπεριφορά Μαρία ειναι η κατάλληλη ηθικά για το ρόλο του ανθρωπου που λέει πως "η ΝΔ λέει όλη την αλήθεια"

Πέρα από αυτά αν σταθούμε στο ποιος κλαίει για τη ΔΗΜΑΡ, θα παρατηρήσουμε πως κανείς αριστερός ή έστω κεντροαριστερός δεν το κάνει. Στην ουσία κλαίγονται οι εκπρόσωποι (κλιτς, κλατς) της ΤΙΝΑ, ΝΔΣΟΚοι ή Ποταμίτες οι οποίοι προσδοκούσαν πιθανότατα από μια "εσωτερική σύμμαχο" εντός του ΣΥΡΙΖΑ διάφορα, όχι αναγκαστικά την πρόωρη πτώση της κυβέρνησης αυτης (αν έκανε κυβέρνηση) αλλά την διολίσθησή της σε πιο "λογικές", "ρεαλιστικές" θέσεις κόντρα στις αποφάσεις του Συνεδρίου που εκπροσωπεί το κόμμα περισσότερο από τον όποιο πρόεδρο ή αστερα. Η στεναχώρια τους ειναι πως η ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ θα ξεκινήσει χωρίς την ομάδα του κυρ Φώτη η οποία ειναι ....χμμμ....ας το πούμε πιο διαλλακτική. Τα υπόλοιπα περί της αγωνίας τους για την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και τις δυσκολίες που θα συναντήσει τα ακούω βερεσε. Εδώ μερικοί έφτασαν στο σημείο να δαιμονοποιήσουν τις εκλογές γενικώς για να μην πέσει ο Αντώνης τους ο οποίος, ας μην το ξεχνάμε, ειναι η τρίτη πιο μισητή κυβέρνηση στον πλανήτη.

Τώρα, πέρα από τα πιο πάνω ηθικολογικά, περιπτωσιολογικά και τετριμμένα είναι καιρός να φτάσουμε στην ρίζα της ελληνικής (και όχι μόνο) πολιτικής ανηθικότητας. Στην πεποίθηση δηλαδή πως ο λαός ειναι βαθύτατα μαλάκας και ανάξιος να κυβερνήσει/κυβερνηθεί. Οι αποφάσεις που τον αφορούν παίρνονται ερήμην αυτού, πολλες φορές μάλιστα και ερήμην των αντιπροσώπων των (πχ με ΠΝΠ). Ειμαι ο πρώτος που θα πει πως ο ελληνικος λαός ειναι διαχρονικά μαλάκας, εθελοδουλος και βολεψάκιας αλλά αυτό δεν σημαίνει πως ξαφνικά θα πω πως θα μας σώσει μια άνωθεν αρχή, εκτός λαού και πολιτεύματος. Αν το να υπακούεις στην λαϊκή βούληση ειναι μαλακία, το να υπακούεις στον ....Θεό ή έστω στον συνομιλητή του Σαμαρά (επειδη καπως καπου κάποτε κάποιοι εκαναν το λάθος να παραμυθιαστούν και να πιαστούν κώτσοι και να τον ψηφίσουν) ειναι μαλακία στο τετράγωνο και στο να επιτρέπει ένα κυρίαρχο κράτος να καθορίζεται η πολιτική του από εξωτερικούς, μη αιρετούς παράγοντες ειναι μαλακία στον κύβο. Η δημοκρατία ειναι μεν χάλια πολίτευμα, αλλά παραμένει το καλύτερο που έχουμε (ατακαδόρος ο Ουίνστον)

Η πηγή του προβλήματός μας ειναι -αναγκαστικά - η τουρκοκρατία και πανευρωπαϊκώς η φεουδαρχία. Οι άρχοντες ήταν κληρονομικοί, η βουλησή τους αποτελούσε προέκταση της βούλησης του Σουλτάνου/κόμη/άρχοντα/Βασιλιά και οι εξουσίες τους απόλυτες και ανεύθυνες. Η εξουσία αποτελούσε κληρονομικό αγαθό και ήταν κατά κανόνα αποκομμένη από την πραγματικότητα και το θέλω του λαού ο οποίος αντιμετωπιζόταν ως παρακατιανός. 

Το βασικό πρόβλημα στην Ελλάδα, περισσότερο από τις Δυτικές χώρες, είναι πως οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν ακόμα την χώρα ως σύνολο τιμαρίων έχουν μείνει σχεδόν διαχρονικά στην εξουσία. Η αντίληψή τους ειναι πως η εξουσία ειναι κληρονομικό τους δικαίωμα και πως στην χειρότερη αρκεί να περιμένουν την σειρά τους στην επετηρίδα (κάτι που γινόταν για χρόνια με τις εναλλαγές ΠΑΣΟΚ-ΝΔ στην εξουσία που όλο διαφέρανε και όλο τα ίδια κάνανε γι αυτό και τα τελευταία χρόνια η προεκλογική διαμάχη τους είχε πάρει χαρακτηριστικά πλειστηριασμού ταξιμάτων).

Σε βάθος χρόνου αυτή η διαδικασία αποκτά καθεστωτικά χαρακτηριστικά αλλά και μια αποξένωση από τα τεκταινόμενα εντός της κοινωνίας, που είναι και το χειρότερο σύμπτωμα αυτής της νοοτροπίας. Θεωρεί την εξουσία και τις απολαβές τις αποκλειστικό της δικαίωμα και αποκαλεί εθνική καταστροφή την μή διαιώνιση της εξουσίας της. Δεν νομίζω να χρειάζεται να δώσω παραδείγματα, καταλαβαινόμαστε.

Εκτός από ένα. Ο Σαμαράς δεν έχει δουλέψει ποτέ του. Δεν έχει μεγαλώσει καν εντός της κανονικής ελληνικής κοινωνίας αλλά μεγάλωσε στην κυριολεξία στα πούπουλα. Ειναι βουλευτής από κούνια. Αμφισβητώ αν εχει προβληματιστεί ποτέ του για έναν λογαριασμό που ληγει, για φαγητό που πρέπει να αγοράσει ενώ δεν έχει λεφτά. Δεν ξέρω αν έχει αγοράσει ποτέ τρόφιμα για το σπίτι με περιορισμο στο budget. Αυτός πως θα καταλάβει ρεσε τι σημαίνει το "κοβω τον βασικό μισθο"; Α;

Το αστείο ειναι πως η τωρινή διακυβέρνηση δεν έχει καταφέρει να γίνει καθεστώς, απλα λειτουργεί σαν απόγονος καθεστώτων μιας και ακόμα και τα καθεστώτα τα θέλει μια δυνατή μειοψηφία, αλλά μένει ως επιλογή με το κυρίαρχο επιχείρημα πολλών υποστηρικτών της να ειναι the devil you know και τέτοια. Κανεις δεν λέει πως η κυβέρνηση πάει καλά, ούτε καν οι οφελειμένοι από αυτήν μιας και πλεον είναι τόσο λίγοι που ενώ έχουν δύναμη, είναι δύσκολο πλέον να έχουν επιρροή στην κοινωνία. Και αν τους κόψεις και τα κανάλια δεν έχουν τίποτα.

Οπότε αυτό που μένει ειναι η καταστροφολογία. Καθώς η άρση της ασκήσεως εξουσίας μιας ορισμένης κάστας και η απώλεια των προνομιων της ταυτίζονται αίφνης με εθνική καταστροφή,  ο αντίπαλος δαιμονοποιείται και η πραγματικότητα χειραγωγείται όσο γίνεται. Γιατί το ζητούμενο, το πρωτο και κυριότερο για τους κυβερνήτες ειναι η διαιώνιση της εξουσίας τους Προκειμένου να την χάσουν δεν εχουν κανενα πρόβλημα να καταστρέψουν ενδιάμεσα τη χώρα (πχ οι ρήσεις του Γεωργιάδη περί απόσυρσης χρημάτων του από τις τράπεζες αν η ΝΔ χάσει τις εκλογές). Ίδια νοοτροπία δηλαδή με τους κοτσαμπάσηδες της τουρκοκρατίας. Το δε αστείο ειναι πως οι πιο ακραίοι εκπρόσωποι του συστήματος ειναι οι νεοφώτιστοι και τα λιμά του, μιας και πρέπει να αποδείξουν πως ειναι αρκετά ανήθικοι για να κερδίσουν περισσότερους πόντους αποδοχής από το σύστημα που υπηρετούν.

Το πρόβλημα μας ειναι πως έχει εμποτιστεί βαθιά η κοινή γνώμη με αυτή την αντίληψη της κληρονομικής δημοκρατίας. Εχουμε πειστεί πως μια πεφωτισμένη κλίκα πολιτικών θα μας σώζει πάντα από τα λάθη μας. Γιατί αλλιώς να εξετάζαμε σοβαρά το κομμα Παπανδρέου; Γιατί αλλιώς ο αυταρχικός, αντιδημοκράτης και τελικά ανίκανος Σαμαράς να ταυτίζεται με την σωτηρία της χώρας;  Γιατί να σνομπάρεται η επιλογή της εκλογής αντιπροσώπων από τη βάση και όχι ορισμού τους από την ηγεσία; Γιατί να λοιδωρείται ο ΣΥΡΙΖΑ που προσπαθεί να τηρήσει τις συνεδριακές του αποφάσεις αλλά και τις αποφάσεις των νομαρχιακών επιτροπών που εκπροσωπούν τα μέλη του, δηλαδή το λαό (της κεντροαριστεράς έστω, αλλά το λαό);

Γιατί να θεωρείται χρήσιμος ο Κουβέλης όταν κανένας ψηφοφόρος δεν τον θέλει; Γιατί ο Μπίστης που όλο αλλάζει κόμματα αλλά σε κανένα δεν δέχεται να περάσει μέσα από εσωκομματικές διαδικασίες θεωρείται σοβαρός πολιτικός; Γιατί ο χ, ψ, z να θεωρείται αναντικατάστατος; Τα νεκροταφεία ειναι γεμάτα αναντικατάστατους. Γιατί ο Σαμαράς βάζει και βγάζει υποψήφιους βουλευτές (θυμηθείτε και την επαναπροσχώρηση των Ντορικών στην ΝΔ) αγνοώντας τη βάση (έγινε της ψιλοπουτάνας) στον μέγιστο βαθμό;

Στην παρούσα φάση στον ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να προκρίνεται η μικτή λύση των διαδικασιών και από κάτω προς τα πάνω και απο πάνω προς τα κάτω, ενώ στα άλλα κόμματα γίνεται καθαρά από πάνω προς τα κάτω ενώ στο ΚΚΕ δεν έχει καν σημασία ποιος θα ειναι βουλευτής. Αυτή η εκδημοκράτηση της πολιτικής τρομοκρατεί αυτούς που έχουν μάθει να συναλλάσονται με καριερίστες. Συνήθως η εκλογή από "το κίνημα" ήταν χαρακτηριστικό μικρών κομμάτων, και όχι όλων, ενώ τώρα πρώτη φορά το κάνει ένα κόμμα που πάει καθαρά για κυβέρνηση. Ένας ελέγξιμος και μή ανεξάρτητος εκπρόσωπος της βάσης πιθανόν να είναι πιο δύσκολος σε συναλλαγή. Και αυτή ειναι η αιτία που όλοι γκρινιάζουν για τον Κουβέλη, αλλά κανένας για τον πολιτικό εμπαιγμό που υπέστη το εκλογικό σώμα της ΝΔ στις περιπτωσεις Ιατρίδη - Γιοβανόπουλου αλλά και του ΠΑΣΟΚ στην ξεφτίλα που υπέστη τότε ο ΓΑΠ εσωκομματικά

Περί εκλογών 2

Κατά πρώτον: Καλή χρονιά!!

Εισαγωγή:

 Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Έχει πολύ πλάκα πόσες προσωπικές κόντρες ξεκαθαρίζονται σε αυτές τις εκλογές και μάλιστα σε υψηλό επίπεδο. Και μερικές δεν είναι μόνο καθαρά προσωπικές αλλά έχουν και χοντρά στοιχεία διαφορετικών πολιτικών οι οποίες αναμετριούνται.

Κατα δεύτερον:

Κάπου εδώ να ομολογήσω πως πρέπει να δώσω συγχαρητήρια στον ΣΥΡΙΖΑ για την χυλόπιτα που (φαίνεται να) έριξε στην ΔΗΜΑΡ. Πάντα τέτοια και τα μυαλά στο μίξερ!

Πρέπει να γίνει κατανοητό αυτό που είπα στο προηγούμενο ποστ, ότι δηλαδή η νέα κυβέρνηση θα έχει να πολεμήσει τις 137 πληγές του Φαραώ και μάλιστα από την πρώτη μέρα διακυβέρνησης. Αν αυτή η κυβέρνηση ειναι του ΣΥΡΙΖΑ, το τελευταίο που θα ήθελε θα ήταν μερικοί πεμπτοφαλλαγίτες στις τάξεις της και, ας μην γελιόμαστε η αλλοπρόσαλλη ΔΗΜΑΡ του Φώτη το μόνο που δεν είχε ήταν σταθερότητα στις αποφάσεις της. Μπορει (;) σε μερικούς ο κυρ Φώτης να είναι συμπαθής (πολλά τα μυστήρια του σύμπαντος, ένα πάνω, ένα κάτω δεν έχει σημασία) αλλά γενικά δεν τον λές και φερέγγυο, και αν αυτός θεωρηθεί φερέγγυος δεν λες το ίδιο για το κόμμα - όμιλο στελεχών του. Και μπορεί στον μέσο αριστερό στελέχη όπως η Ρεπούση, ο Κακουλίδης και ο Πανούσης λχ να εμπνέουν κάποιο σεβασμό δεδομένου ότι έχουν αποδείξει πως αντέχουν στις κακουχίες και μπορούν να τηρήσουν μια κομματική γραμμή, αλλά οι διάφοροι Οικονόμοι, Παπαδόπουλοι, Μπίστηδες, Ψαριανοί, Λυκούδηδες κτλ κτλ το μόνο που κάνουν στον μέσο αριστερό είναι από την μία να του γυρίζουν τα άντερα και απο την άλλη να εμπνέουν φόβο. Εδώ είχε γίνει της πουτάνας με τη συγκυβέρνηση και αυτό για μερικές γ.γ. (θυμηθείτε την "συμφωνία των ποσοστών"), τί θα γίνει άραγες όταν στη ζυγαριά μπούνε μέσα υπουργεία;

Επαναλαμβάνω και ελπίζω να γίνω κατανοητός. Η επόμενη κυβέρνηση, ιδιαίτερα αν ειναι του ΣΥΡΙΖΑ θα δεχθεί ισχυρότατες πιέσεις. Το μόνο που δεν χρειάζεται είναι μερικοί "συμπαθείς" και ακίνδυνοι αριστερούληδες της ντεμεκ αριστερας, πασόκους με πολιτικά. Και να θυμόμαστε πως η ΔΗΜΑΡ δεν ήταν ποτέ κόμμα με την κανονική έννοια του όρου. Δεν υπήρχε δομή, ώσμωση με την κοινωνία κτλ. Μόνο κάτι περιφερόμενα στελέχη - επαγγελματίες των οποίων ο διαχρονικός πόθος ήταν είναι και θα είναι η σύμπραξη με το ΠΑΣΟΚ (του 30-40%), απλά θα προτιμούσαν να το κάνουν ως επιβληθέντα στελέχη (Μπίστης) παρά μέσα από συμμετοχή στις διαδικασίες από την βάση. Τέτοιους σταρ η αριστερά δεν θέλει και δεν έχει ανάγκη. Εναν θα έφερνες, 30 θα έδιωχνε.

Όλοι αυτοί οι γυρολόγοι, οι επαγγελματίες της πολιτικής, οι καριερίστες ξερόλες (ακόμα γελάω με τον Μπίστη που αποκαλούσε τους ΑΝΕΛ ψεκασμενους Έλληνες ξεχνώντας πως ο πρώτος βουλευτής που έκανε σχετική ερώτηση στο κοινοβούλιο ήταν ο ....Φώτης Κουβέλης!!), οι πρόθυμοι του συμβιβασμού, το καλύτερο που θα είχαν να κάνουν θα ήταν να ψηφίσουν το Δημα για πρόεδρο και να παρακαλέσουν τον Σαμαρά για μερικές θέσεις ακόμα ή έστω να ικανοποιηθούν με την παράταση των θητειών τους μέχρι το τέλος της τετραετίας. Το ότι τους έπιασε πολιτική τάση αυτοκτονίας (ισως και όχι. Ίσως επέλεξαν την λιγότερο οδυνηρή επιλογή, βλ. παρακάτω) και καταψήφισαν τον Δημα έδινε την εντύπωση πως ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε συναλλαγή μαζί τους κάτω από το τραπέζι, κάτι για το οποίο οι γκρίνιες από κάτω προς τα πάνω ήταν περισσότερο από έντονες. Οι εξελίξεις δείχνουν να το διαψεύδουν γι αυτό και οι εκρήξεις μερικών οι οποίοι ήταν ως συνήθως προθυμότατοι να βοηθήσουν την "ρεαλιστική" κάργα φασιστική δράκα που μας έχει κάτσει στο σβέρκο.

(Μάλλον τελικά ο καθοριστικός παράγοντας πρέπει να ήταν η ηλικία του κυρ Φώτη ο οποίος πρέπει να έχει αρχίσει να σκέπτεται την υστεροφημία του.)

Από την άλλη δεν θέλω να τρελαινόμαστε με την ΔΗΜΑΡ και τις ξαφνικές δημοκρατικές-με-μέτρο τάσεις της. Ο ίδιος ο Τσίπρας δεν είχε εκλεγεί με σταυρό τότε που του ζάλιζαν τα αρχίδια; Ή είναι λογικό σε μερικούς να επιβάλει όρους το 0,5% στο 30% όπως ορθώς παραδέχεται και ο Πανούσης πως δεν στέκει; Ο Τσίπρας δεν τους κάνει τίποτα λιγότερο από αυτό το οποίο ο ίδιος πέρασε με επιτυχία παλαιότερα. Από την στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ το παίζει λαϊκο κίνημα, αυτές οι άνωθεν και εκτός κοινωνίας συμφωνίες αποτελούν τροχοπέδη στην ανάπτυξή του.

Μα θα μου πείτε οι ΔΗΜΑΡίτες σε πειράξανε; Εδώ έρχονται πασόκοι, ψεκασμένοι, και ο Μιχελογιαννάκης.

Ενα ένα και με τη σειρά. Κακώς, κάκιστα ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε τον ηλίθιο Μιχελογιαννάκη. Κακώς, κάκιστα ο ηλίθιος Μιχελογιαννάκης ήταν στο ΠΑΣΟΚ αντί για κάποιο άσυλο. Κακώς, κάκιστα τον ψηφίζουν μερικοί. Αλλά θα μου πεις στην χώρα που ψηφίζεται ο Αδωνης τί περιμένεις; Οι ίδιοι διαμαρτυρόμενοι για τον Μιχελογιαννάκη δεν είπαν ποτέ πόσο στόκος ήταν η κυβερνητική εκπρόσωπος. Ο Μιχελογιαννάκης λοιπόν είναι βλαμμένος. Δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος. Αλλά, αν και πρώην πασόκος, δεν θυμάμαι να συνέπραξε σε κανένα μνημόνιο, δεν θυμάμαι να ζήτησε θέση στο επικρατείας και δεν θυμάμαι να έβαλε όρους τύπου "θα έρθω, αλλά θέλω αυτα", και από όσο ξέρω εκλέχτηκε με σταυρό. Το ότι ειναι χαζός δεν σημαίνει τίποτα. Εδώ ο ανοικτά κρετίνος, μισάνθρωπος, μισογύνης και εντελώς φασίστας στα γεράματα Πάγκαλος έκανε καριέρα σε τόσα υπουργεία. Ο Γιακουμάτος ακόμα εκλέγεται.Ο Ντινόπουλος, τώρα που μιλάμε, έχει υπουργείο, εκτος και αν παραιτήθηκε λόγω εκλογών.

Πάει αυτό. Τώρα για πασόκους κτλ ειναι απλο. Πέρα από τις αρχικές προσχωρήσεις ΠΑΣΟΚων που δεν συμφωνήσανε σε κανένα μνημόνιο (Μητρόπουλος, Σακοράφα, Κουρουπλής) δεν έχει πάρει το μάτι μου τίποτε άλλο. Αντιθέτως, πάμπολλοι πασόκοι - στελεχάρες αυτοπροτείνονται διαρκώς για βουλευτές, περιφερειάρχες και τα λοιπά και παίρνουν μονίμως τον πούλο. Δεν θα μπορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ να πάρει κανα δυο περιφέρειες ακόμα αν τους έπαιρνε; Προφανως και θα μπορούσε, απλά επιλέχτηκε ένας πιο μεσαίος δρόμος και εκεί που δοκιμάστηκε η λύση Βουδούρη, κόντρα στο τοπικό αίσθημα, πήρε τον πέουλον. Τώρα για ψεκασμένους κτλ ισχύει πιθανόν, ότι και για τους ΔΗΜΑΡιτες - πασόκους. Οποιος θέλει να τηρήσει τα του συνεδρίου (την εκφρασμένη δηλαδή πολιτική βούληση του κόμματος και όχι το θέλω του κάθε καραγκιόζη), ας κατέβει να  ζητήσει σταυρό, αν περάσει πρώτα από τις νομαρχιακές, κάτι αρκετά δύσκολο. Οι αριστήνδην θέσεις στο επικρατείας ειναι του κόμματος και όχι του κάθε ζήτουλα.

Εκτος και αν το πρόβλημα ειναι ότι οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ ειναι (κατά κύριο λόγο) πρώην πασόκοι. Αλλά δεν το κατάλαβα ούτε αυτό. Δηλαδή όταν οι πρώην πασόκοι ήταν απλοί πασόκοι αυτό δεν ήταν πρόβλημα; Γιατί κανείς δεν κατακεραύνωνε το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ πως ήταν γεμάτο πασόκους; Το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου να δεις πόσο % πασόκους έχει. Τίγκα ειναι. Εκτος και αν νομίζετε πως ο Κουρουπλής ήταν ο γίγαντας της διαπλοκής και ο Βαγγέλης ειναι η αθώα περιστερά. Νόμιζα πως όταν κάνουμε εκλογές τα κόμματα ζητάνε την ψήφο όλων των ελλήνων και πως οι πασοκικές ψήφοι ανήκουν στο σύνολο και όχι στο ΠΑΣΟΚ or death. 

Τέλος πάντων το παρατράβηξα. Το συμπέρασμα ειναι πως οι Κουβελικοί την πάτησαν. Μερικές φορές εισπράττει κανείς αυτό που του αξίζει και αυτή ήταν μία από αυτές. Παραλίγο ο ΣΥΡΙΖΑ και η μη ΚΚΕ αριστερά γενικώς να εξαφανιζόταν από το χάρτη χάρη στις δράσεις και την φιλοδοξία μερικών από την ομάδα που αργότερα έγινε η ΔΗΜΑΡ. Και αυτό ούτε ξεχνιέται εύκολα, ούτε μπορεί κάποιος να τους ξαναδώσει έτσι απλά εμπιστοσύνη. Το ο ότι ο Τσίπρας και οι συν αυτώ δεν την πάτησαν δίνοντας υποσχεσεις (που θα τις ξέχεζε η βάση) και πως ο Φώτης "αφεθηκε να νομίζει" ότι θα έβρισκε φιλόξενο σπίτι μετά το αποτυχημένο πείραμα της μνημονιακής aka κυβερνώσας αριστεράς για να τον πιει μετά δίνει αρκετά μπόνους στον Αλέξη ο οποίος έδειξε στιγμές πραγματικής πολιτικής ευφυιας. Δεν ξέρω αν αυτή η ευφυια βγάζει κυβέρνηση αλλά αν βγάλει, τουλάχιστον δεν θα είναι ναρκοθετημένη εκ των έσω.

Σε παλαιότερο ποστ είχα παρομοιάσει τον Τσίπρα με τον Robb Stark, ο οποίος είναι πλεον γνωστό πως πιάστηκε κώτσος, και μάλιστα χοντρά και μοιραία. Ευτυχώς οι πολιτικοί ελιγμοί του ΣΥΡΙΖΑ αυτοί την φορά ήταν ανάλογοι της ευφυιας ενός Varys ή ενός Tywin κάτι το ευχαριστο σαν αλλαγή.

Ηθικό δίδαγμα: Πρέπει να το καταλάβουμε. Ο τόπος δεν έχει ανάγκη άλλους αναντικατάστατους, χρησιμους επιβληθέντες εκ των άνω γυρολόγους, αλλά πολιτικούς που έχουν επαφή με την κοινωνία και προέρχονται από αυτήν. 

Κατά τρίτον: 

 Δεν μπορεί κανείς να μην σχολιάσει το κάζο που έπαθε ο Αντώνιος Σαμαρεύς ο τρισυπόστατος και οι συν αυτώ σε σχέση με την εκλογή ΠτΔ που την θεωρούσε και βέβαιη - τρομάρα του. Αν ψάχνουμε την αιτία που δεν εκλέχτηκε ΠτΔ πρέπει να δούμε όλη την πολιτική που άσκησε η κυβέρνηση τα τελευταία 2,5 χρονια η οποία έκαψε όλες τις γέφυρες γύρω της (στο ίδιο παλαιότερο ποστ είχα παρομοιάσει τον Αντώνη με την Cersei: "Εξαιρετικές ικανότητες στο άρπαγμα της καρέκλας. Πολύ χαμηλές στην διατήρηση της εξουσίας. Χαοτικές κινήσεις που διώχνουν τρομαγμένους τους φίλους και τους οπαδούς", κάτι απόλυτα πετυχημένο μέχρι τώρα τουλάχιστον, ειδικά αν σκεφτεί κανείς τα ποσοστά της ΝΔ που παρέλαβε και αυτά που πασχίζει να φτάσει). Τους ΧΑτες τους έκαψε με τον Μπαλτάκο και την βλακεία του, παρά το φλερτ του Φαήλου. Την ΔΗΜΑΡ την έκαψε μιας και τότε "δεν την είχε ανάγκη", απεναντίας ο Μπαλτάκος το είχε πει περίπου στα ίσια πως μην μας παραζορίζετε γιατί αμα λάχει εκεί είναι η ΧΑ. Τους Καμμένους τους νόμιζε πελάτες αλλά την πάτησε και τελικά άρχισε να τάζει ...τί αλήθεια; Παράταση της θητείας; Υπουργοποίηση όποιου ψήφιζε τον Δήμα; Πέρα από τους αναμενόμενους να μασήσουν, ελάχιστοι άλλοι μάσησαν διότι και το χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης της τετραετίας δεν ήταν σίγουρο, αλλά και οι πιθανότητες επανεκλογής με μια παραπαίουσα ΝΔ και ένα καταβαραθρωμένο ΠΑΣΟΚ ελάχιστες. (να δω ρε *** Οικονόμου τι θα κάνετε εκεί που πήγατε). Το αποτέλεσμα ήταν πως η συγκυβέρνηση πήγε στην εκλογή ΠτΔ έχοντας αρπαχτεί με όλους τους πολιτικούς χώρους και μόνο από κάποιους Ψαριανούς (εντίμως δηλώσαντες εξαρχής την θέση τους) και Μίκες (ατίμως πουλήσαντες μούρην, καταψηφίζοντες, μετά ψηφίζοντες και κατόπιν ποιούντας την νήσσαν) περίμεναν χαϊρι, μόνο που αυτοί δεν έφταναν.

Το κόλπο γκροσο από τους Καμμένους έγινε με τον Χαϊκάλη. Πέρα από τον αν είχε βάλει ο Σαμαράς ή όχι τον Αποστολόπουλο να του τα χώσει, κανείς δεν περίμενε ο Χαϊκάλης να πάει και στον Καμμένο και στον εισαγγελέα. Το ότι ο εισαγγελέας "δεν είδε τίποτα", αυτό δεν σημαίνει ότι ο Χαϊκάλης τα πήρε και σίγουρα δεν σημαίνει πως οι υπόλοιποι ΑΝΕΛ δεν τα ψιλοέκαναν πάνω τους. Πλεον ακόμα και αν υπήρχαν "ανήθικες προτάσεις" ή ακόμα και απλες διαθέσεις διαφοροποίησης θα έπεφταν στο κενο. Οι μοναδικές ελπίδες του Σαμαρά πλέον ήταν οι ΔΗΜΑΡίτες και οι ΧΑτες. Τους ΔΗΜΑΡίτες τους καθάρισε ο ΣΥΡΙΖΑ (τα είπαμε πιο πάνω) αν και δεν νομίζω πως είναι όλοι τόσο πουλημένα κορμιά όσο θα ήθελε ο Σαμαράς. Απλά ο Σαμαράς ήταν βέβαιος πως η εξουσία του Φωτη πάνω στο κόμμα δεν ήταν στέρεη και μπορούσε να ελπίσει σε μερικές πασοκικές αποσκιρτήσεις. Το μειονέκτημα ήταν πως το ίδιο το ΠΑΣΟΚ ήταν μια αηδία και μισή, ζήτημα ειναι αν θα έβγαζε 10 - 15 έδρες (και ποιος να πρωτοβγει;), το Ποτάμι ήταν και είναι κάργα αντιαριστερό (οπότε ποιος να τους ψηφίσει;), οπότε η ΔΗΜΑΡ κατάλαβε πως μόνο άμα έκανε το γκομενάκι του σύριζα είχαν οι δικοί της πιθανότητες πολιτικής επιβίωσης (και πάλι μιλάμε για στελέχη, διότι από κόμμα βράστα). Οπότε ειναι απόλυτα πιθανό η ΔΗΜΑΡ του 0,6% να επέλεξε την λιγότερη άσχημη απο τις διαθέσιμες λύσεις.

Οπότε καιόμενης και της ΔΗΜΑΡ έμενε η ΧΑ να σώσει τον Δήμα, ο οποίος δεν φάνηκε και τόσο ενθουσιασμένος με την ιδέα. Δεν ξέρω, ίσως να πειθόταν η ΧΑ με κατάλληλα ανταλλάγματα (στο δικό μου σενάριο έπαιζε ως ύστατη λύση). Πως και γιατί να πειστεί όμως όταν ο Κυριακος ********** μια μέρα πριν την τρίτη εκλογή είπε πως αμα ψηφίσουν οι ΧΑτες τον Δήμα ο ίδιος θα ψηφίσει παρών και μάλιστα πως "δεν θα είναι ο μόνος". Πως και γιατί να συμπράξει η ΧΑ, όταν ο ίδιος ο Δήμας είπε κάτι που ο Σαμαράς δεν θα έλεγε ποτέ, πως δηλαδή "δεν θα δεχθεί" να γίνει ΠτΔ με χιτλερικές ψήφους; Με τούτα και με κείνα κάηκε ακόμα και αυτό το σενάριο (χωρις να ξέρουμε αν θα υλοποιούνταν ετσι και αλλιώς) και μου χάλασε και την πολιτική μανέστρα που είχα φτιάξει. Φαντάζεστε σενάριο να ψήφιζε ΠτΔ η ΧΑ και να καταψήφιζαν μερικοί στην ΝΔ; Καλά από την μία οι ΧΑτες θα σφάζονταν μεταξύ τους, αλλα και η ίδια η ΝΔ θα διαλυόταν.

Είπαμε, στην πολιτική η εκδίκηση μπορεί να αργήσει. Δεν ξέρω πως και γιατί αλλά πιστεύω πως κάποιος γέρος απόμαχος πολιτικός, γελάει σαρδόνια, ενώ χαλαρώνει και περιμένει τις μετεκλογικές εξελίξεις στην Νέα Δημοκρατία για να μπορέσει να αναπαυτεί επιτέλους.

Κατά τέταρτον:

Προφανώς ο ΓΑΠ επηδήχτει σφόδρα από τον Βενιζέλο και τους συν αυτώ. Και ακόμα το φυσάει και δεν κρυώνει. Ο ίδιος έχει αποδείξει πως παρόλο πως απο πολιτική δεν πολυνογάει, παρόλα αυτά είναι μανούλα στο στήσιμο κομμάτων και μηχανισμών, οπότε απλά περιμένει τον Βενιζέλο στην γωνία. Ο ίδιος έκανε την κίνηση ματ, να το παίξει υπεράνω στον Αντωνάκη (παραιτήσου ρε, εγώ όταν χρειάστηκε αυτό έκανα), έχει το άλλοθι της  ανιδιοτέλειας λοιπόν, τον λένε και Παπανδρέου. Αμα το πάρει απόφαση και κάνει κανα κόμμα θα δείτε τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ στην Ν. Ελλάδα, ίσως και αλλαχού, να μηδενίζονται. Εκεί να δείτε πόσο θα το χαρεί ο Γιώργος αν ο Βαγγέλης δεν βγει βουλευτής - λέμε τώρα. Πλάκα θα έχει επίσης αν ευοδωθεί η φημολογούμενη συνεργασία με την ΔΗΜΑΡ. Εκεί να δείτε γέλια γενικώς και ειδικώς.

Το περίεργο ειναι που η ΔΗΜΑΡ έκανε τοσο να φύγει

Aν μου το έλεγε κανείς πριν 15 μέρες πως κατακαλόκαιρο μεριά θα θυμούνταν ο Φώτης Κουβέλης την νομιμότητα, θα κατήγγειλε την κυβερνητική παρανομία και θα αποχωρούσε απο την κυβέρνηση λόγω "δημοκρατικών ευαισθησιών" θα του έλεγα πως δεν πάει καλα. Κοιτα ομως να δεις κάτι πράγματα που γίνονται.

Κακά τα ψέμματα, πέρα απο κομματικές και τα λοιπά προτιμήσεις, η κυβέρνηση αυτή ήταν μια  αντιδημοκρατική, μονολιθική και (τελευταίο αλλά όχι έσχατο) αναποτελεσματική κυβέρνηση. Οποιοσδήποτε με λίγο νιονιο θα έβλεπε πως με Κεδίκογλου, Μουρούτη, Φαήλο, Βορίδη, Άδωνη, υπουργείο Μακεδονίας Θράκης και με τον Βενιζέλο κάθιδρο λόγω της εμπλοκής του με τη λίστα Λαγκάρντ να αγωνιά όχι μονο για το πολιτικό αλλά και για το προσωπικό του μέλλον, η βαλίτσα δεν πήγαινε μακρυά. Το ζήτημα ήταν για τους φίλτατους Δεξιούς (ΠΑΣΟΚ) και ακροδεξιούς (ΝΔ - και με τη βούλα πλεον) ήταν να περισώσουν ότι μπορούσαν εκ μέρους κολλητών, κουμπάρων αλλά και προσωπικά και μετά γαία πυρί μιχθήτω. Αλλιώς πως ο Κεδίκογλου θα κατήγγειλε τον ....εαυτό του για την αμαρτωλη ΕΡΤ (οταν ξεκινάει η ηθικολογία, πάντα το ζήτημα κάπου βρωμάει), και αντι να απολύσει τους κουμπάρους του και τον εαυτό του, απόλυσε την ...ΕΡΤ και ο Σαμαράς το έκανε (παντελώς ανοήτως) σημαία της κάθαρσης ενώ οι αριθμοί βοούσαν πως επι ημερών του η κακοδιαχείριση πήγαινε στεφάνι;

Λοιπον δεν μπορείς να συναγελάζεσαι με τους χίτες για πολύ καιρό πριν χάσεις τελειως όχι μονο την αξιοπιστία σου, αλλά και την προσωπική σου αίσθηση αξιοπρέπειας (οση και αν ειναι αυτη). Το μόνο περίεργο με τον κυρ Φώτη είναι ότι άργησε. Απο την στιγμή κιολας που δεν ήταν απαραίτητος στον Σαμαρά, είναι περίπου βέβαιο πως εξωθήθηκε στην ....έξοδο απο το ....λαμπρό επιτελείο της ΝΔ που μπορεί και να θεωρούσαν τις όποιες δημοκρατικές ευαισθησίες της ΔΗΜΑΡ βαρίδια.

ΔΕΝ γουστάρουν δημοκρατικές διαδικασίες και τέτοια οι Αδώνιδες, οι Φαήλοι και τα ρέστα, τους προκαλούν αλλεργία, τι να κάνουμε; Εδώ την πάτησε (την 1η μέρα, μετά ψιλομαζεύτηκε) μέχρι και ο ......"φιλελεύθερος" Πάσχος * ο οποιος επικροτούσε τα ...κάκαλα του Σαμαρά. Διοτι πολιτική για τους εν Ελλάδι φιλελεύθερους** (εισαγωγικά εισαγωγικα) είναι η επίδειξη κακάλων και όχι η τήρηση των νόμων.

Το όποιο επικοινωνιακό blitz που λέγαμε, τελικά στήθηκε μερικώς και είχε κύρια σκέλη αυτά:

• ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ΕΡΤ. Αστειο απο μόνο του, ντροπής πράγματα φιλελεύθεροι άνθρωποι, που κατήγγειλαν τους τζαμπατζήδες των διοδίων
• Τα κάκαλα μετράνε ρε, όχι οι νόμοι, πράγμα τουλάχιστον έωλο για μια δημοκρατία
• Η ΕΡΤ ήταν (βάλτε : αναξιοκρατική, αμαρτωλή, βυσματογεμάτη κτλ). Το γεγονός πως είχαμε ΝΔΣΟΚ στην κυβέρνηση εδω και 5317 χρόνια και αυτό έκανε τους διορισμοί και τις περίεργες αναθέσεις περιέργως δεν απασχόλησε κανέναν. Κανέναν δεν απασχόλησε το "αμαρτωλο" παρελθόν του ίδιου του αρμόδιου υπουργού στην ΕΡΤ. Ξαφνικά ο Κεδίκογλας αγιοποιήθηκε και οι  εργαζόμενοι γενικώς γενικά δαιμονοποιήθηκαν συλλήβδην. Αν δεν ...βλέπαμε τηλεόραση θα πιστεύαμε πως η ΕΡΤ δεν είχε λειτουργήσει ποτέ.
• Τελευταία μόδα, μετά το στρίβειν της ΔΗΜΑΡ, είναι προφανώς το "η χώρα δεν αντέχει εκλογές". Εμ βέβαια λυσσάξανε μερικοί, οι οποίοι τυχαία ειναι δημοσιογράφοι ιδιωτικών καναλιών ή πολιτικά στελέχη (sic) που έχουν σχέση με αυτά. Και ρωτάω ο μωρός: Τοσα χρόνια μας σώνουν, πόσα ακόμα χρειάζονται για να αντέχουμε επιτέλους εκλογές; Κανας αιώνας;

Το γεγονός πως η δυσλειτουργική, αμαρτωλή, βυσματοφορούσα ΕΡΤ ήταν κερδοφόρα, και μαλιστα σε μια περίοδο που το δημόσιο ψάχνει τα μπικικίνια με το ντουφέκι, περιέργως πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Ντροπής πράγματα επίσης, φιλελεύθεροι (εισαγωγικα, μην τα ξαναλέμε) ανθρώποι, αντι να κοιτάξουν λίγο τα ταμεία να ηθικολογούν σαν τίποτε κακογαμημένες τσουρόγριες.

Το γεγονός απο αναντίρρητα το Δημόσιο χάνει λεφτά αλλά και πρεστίζ απο το κλείσιμο της ΕΡΤ φάνηκε πως δεν απασχόλησε κανέναν.

• Πανε τα δυνητικά κέρδη μιας προς το παρόν κερδοφόρας εταιρείας
• Πανε τα δυνητικά κέρδη της εταιρείας απο διαφημίσεις απο συμβόλαια που έχουν ήδη συμφωνηθει. Με το κλείσιμο μένουν τα τρέχοντα έξοδα (συν τα έξοδα εκκαθάρισης) και τα έσοδα πάνε περίπου στράφι
• Εκκρεμούν οι αποζημιώσεις σε εργαζόμενους
• Χώρια τη ζημιά απο την απώλεια ενος Brand Name που ήταν γνωστό παγκοσμίως.
• Και βεβαίως να μην ξεχάσουμε την ...."ζημια στο τουρισμό" (ε;;; ε; ε;) που προκάλεσε μια κυβέρνηση που φάνηκε να ζηλεύει την δημοκρατικότητα του....Ερντογάν
• Επισης να μην ξεχάσουμε πως μέσω της ΕΡΤ φεύγουν τα θέματα των πανελληνίων της ευαίσθητης κυβέρνησης για τα παιδιά που επιστράτευσε τους καθηγητες για τις πανελλήνιες, μέσω αυτής επικοινωνεί ο Στρατός στα ζόρικα (μπρρρραβο οι ....πατριώτες) και μέσω αυτής κυρίως επικοινωνεί ο πρωθυπουργός με το λαό. Έπεσε πολύ γέλιο χτες όταν ο Σαμαράς ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ να απευθύνει διάγγελμα ζωντανά και αναγκάστηκε να το μαγνητοσκοπήσει και μετά να το δώσει στα ιδιωτικά κανάλια

(ερώτηση τα πρώτα 3 απο τα παραπάνω στοιχειοθετούν απιστία σε βάρους του Δημοσίου ναι ή ου;

Ητοι:

Σκέλος α: Πόσο έχανε το Δημόσιο απο την αμαρτωλή ΕΡΤ; Απάντηση: Κέρδιζε.

Σκέλος β: Πόσο κερδίζει το Δημόσιο από το κλείσιμο της ΕΡΤ; Απάντηση: Χάνει χοντρά και όχι μόνο λεφτά

Σκέλος γ: Ήταν νόμιμη η αποφαση του Σαμαρα; Απάντηση: Νομότυπη ναι. Ηθική, και κυρίως σύμφωνη με το διακηρυγμένο πνεύμα της τρικομματικής, ΟΧΙ)

Η απεγνωσμένη ανάγκη του Σαμαρά να δείξει πως έχει κάκαλα τον έβαλε σε αυτήν την θέση. Αυτή η ανάγκη καθώς και η αξιοποίηση δημοκρατικότατων στελεχών οπως οι Φαηλομουρούτηδες που λέγαμε προηγουμένως. Που τους λες Δημοκρατία και ψάχνουν να βρούνε το ...κοτσάνι. Που πολύ τους ξενέρωνε που έπρεπε η μεγαλοφυής πρωθυπουργάρα τους, που ακολουθούσε τις μεγαλοφυείς ιδεάρες τους να περάσει νόμο απο τη Βουλη (για δες ρε κάτι πράγματα) έστω και για το τυπικό του πράγματος. Πολύ ξενέρωναν που έπρεπε να συνδιαλέγονται με "αριστερους", έστω και τυπικά, ενώ το μόνο που ήθελαν ήταν να βγούν με τον μελεούτσο έξω βόλτα και να πηδήξουν ότι προλαβαίνουν, γιατί αυτοί έτσι καταλαβαίνουν την εξουσία. Που δημόσια έχουν πει πως γενικώς μερικά....κυπαρίσσια χρειάζονται. Ετσι όπως πάνε όμως τα κυπαρίσσια τα βλέπω, για τα πρόσωπα που θα χορεύουν σε αυτα δεν έχω ακόμα καθαρή εικόνα

(Είμαι σίγουρος πως όλο και κάποιος φωστήρας πρότεινε να κάνουν ντου τα ....τανκ στην ΕΡΤ, αλλά παραδόξως αυτό δεν έγινε, ακόμα.)

Ο σχεδιασμός (που δεν υπήρχε) ήταν προφανώς μόνο αυτός. Να δείξουμε ότι έχουμε κάκαλα. Πως δεν μας νοιάζει κανένα πρόσχημα, αρκει να δείξουμε πόσο άντρες είμαστε ρε αδερφε.

Αν τους καλορωτήσεις και το ψιλοψάξεις είμαι σίγουρος πως θα είχαν μια νεφελώδη ιδέα περί της ΕΡΤ που θέλανε. Η οποία θα μπορούσε να συνοψιστεί στα εξής:

• Ποτέ απεργίες
• Ποτέ διαφωνίες
• Ποτέ διαψεύσεις κυβερνητικών, μπα σβήστο. Ποτέ ούτε καν αμφισβήτηση κυβερνητικών.
• Το πρόγραμμα, τις ειδήσεις και τους διορισμούς τους καθορίζει ο εκάστοτε πολιτικός παράγων που τίθεται επικεφαλής (πχ εδώ οι ....Λιάτσοι)
• 24ωρη κάλυψη των πρωθυπουργικών δραστηριοτήτων. 
• Προώθηση σωστων αντανακλαστικών. Οποιος δεν αποκαλεί τον πρωθυπουργό τουλάχιστον πολυχρονεμένο ειναι εγκάθετος του Σύριζα και εκπρόσωπος της ανωμαλίας

Τώρα το κλείσιμο κατά τη γνώμη τους μπορούσε να γίνει μέσα σε δυο ωρίτσες, κλείνοντας την παλιά ΕΡΤ,  αφήνοντας τις ψηφιακές συχνότητες στην DIGEA, η οποία θα τους λιβάνιζε 24/7, φτιάχνοντας έναν πιλότο που σε 3 μήνες(!) θα μπορούσε να εκπέμψει κανονικά, ο οποίος θα στελεχωνόταν είτε με νεους μισθωτούς των 568 ευρώ ή με στελεχάρες-κουμπάρες τύπου Σαλαγκούδη. Μεχρι τότε μαγαζί κλειστόν, δημοκρατία κλειστή, κοινοβουλευτικοί κανόνες κλειστοί διοτι έτσι μας γουστάρει. Δεν υπολόγιζαν ποτέ πως κάποιος θα διαφωνούσε με το μεγαλοφυές σχέδιο τους το οποίο είχε μόνο ένα μειονέκτημα. Ήταν για τον πούτσο καβάλα.  Και τώρα δεν έχω ιδέα (ούτε και αυτοί άλλωστε) πως και πότε θα υλοποιήσουν το σχέδιο διορισμού 2000 ατόμων με τριμηνες συμβάσεις των 500-600 ευρω, θα φτιαξουν λειτουργικά κανάλια και ραδιοσταθμούς (διοτι το ΣτΕ φωνάζει και στο εξωτερικό η ροχάλα πάει στεφάνι) και όλα αυτά ενώ αποδεδειγμενα δεν μπορούν να χωρίσουν δυο γαϊδουριών άχυρα.

Το ότι δεν υπήρχε κανένα σχέδιο λοιπόν ειναι προφανές. Αλλιώς θα είχε στην τσέπη έτοιμο ένα διάδοχο σχήμα και όχι ....3 μήνες μαύρο. Ότι ήταν μόνο προσχηματικό το κλείσιμο της ΕΡΤ (ουτε καν για τις απολύσεις) φάνηκε και απο την συμβιβαστική πρόταση του Αντώνης_. Από τους 2600+ υπαλλήλους να επαναπροσληφθούν προσωρινά οι ....2000. Αρκεί να κλείσει η ΕΡΤ. Αρκεί να μην δει ξανά το σήμα "ΕΡΤ" διοτι θα ήταν .... "προσωπική ήττα". Αυτή η μεγάλη πολιτική ανάλυση αρκεί να μας πείσει πως ο άνθρωπος δεν πάει καλά. Διαβασα κάπου στο twitter αυτην την απορία την οποία επαναλαμβάνω: Αν αυτή ειναι η ικανότητα διαχείρισης του Σαμαρά σε ένα τέτοιο (μη) ζήτημα, πως θα  διαχειριστεί κατι πραγματικά σημαντικό; Τι θα έκανε δηλ. αν είχαμε πόλεμο;

Ο Κουβέλης λοιπόν ορθρά την έκανε διότι αν τον άφηνε έτσι τον Αντώνη είτε θα ξεφτιλιζόταν ο ίδιος ανεπανόρθωτα είτε μελλοντικά θα είχε και άλλες, πολύ πιο υλικές ευθύνες. Το ότι ο Βενιζέλος δεν μπορούσε να ακολουθησει το ξέραμε. Που να πας όταν η κοινοβουλευτική πλειοψηφία εχει το μαχαίρι και το πεπόνι των εξεταστικών και προανακριτικών επιτροπών; Ασε που η ....δημοκρατικότητα του Βενιζέλου (θυμηθείτε το σκηνικό με τον Βαξεβάνη ή την λογοκρισία που είχε ασκήσει ως υπουργός) δεν εναι ακριβώς το φόρτε του, οπότε δικαιούμαστε να πούμε πως το τσαμπουκά κλείσιμο της ΕΡΤ και η αγνόηση των κοινοβουλευτικών κανόνων το πείραξε μόνο....λογω δημοσκοπήσεων

Το ότι μερικά στελέχη της ΔΗΜΑΡ διαφοροποιήθηκαν απο τον Κουβέλη επίσης δεν είναι έκπληξη. Η κουτάλα ειναι γλυκό πράγμα, ειδικά και ιδιαίτερα για μερικούς καρριερίστες της ντεμέκ αριστεράς που απο πάντα ήθελαν απλά να γίνουν ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ, και όχι ως μέλη αλλά ως στελεχάρες. Τώρα που έγιναν στελεχάρες να αφήσουν την (έστω και κουτσουρεμένη) πίτα; Μον ντιε!

Υ.Γ.1: Πότε πήγαμε από το "Στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα" στο "η χώρα δεν αντέχει εκλογές" ούτε που το κατάλαβα

Υ.Γ.2: Πηγαίνετε μερικές μέρες πίσω. Ο Κεδίκογλου κάνει τη γνωστή ανακοινωση. Ο Σαμαράς βγαίνει και του βγάζει στην φόρα τους "κουμπάρους" και το δικό του παρελθόν (μεσω διαρροών προφανώς) ενώ τον ξηλώνει μετά από απαίτηση των συγκυβερνώντων. Ταυτόχρονα λεει πως ο ίδιος ο Κεδίκογλου "παρεξήγησε τα λεχθέντα" και πως η ΕΡΤ δεν κλείνει, αλλά μπαίνει σε "εξυγίανση" με πρώτους που ξηλώνονται τους κουμπάρους (εκεί έχει και πραγματικό υλικό για επικοινωνιακό blitz, όχι τις μισθοδοσίες του....2008!). Δηλαδή διώχνει καμια 50αρια κηπουρούς, τους κουμπάρους που λέγαμε, τον Σίμο και τον Λιάτσο, προσλαμβάνει έναν έμπειρο μανατζερ απο το BBC (που ανήκει σε εμπόρους όπλων!! α, μα τι ευφυιες έχει μαζέψει εκεί μέσα!) και απομακρύνει όλα τα κομματικά στελέχη. Κλείνει ταυτόχρονα την ΕΤ1 και τους μισούς ραδιοφωνικούς σταθμούς (πχ τους τοπικούς). Νεο προσωπικό 1500 άτομα με το πρόγραμμα να ρέει συνεχώς. Θα έπαιρνε 40%, δείχνοντας πως ειναι αδέκαστος, σέβεται τους νόμο, και ματώνει πρώτα τα δικά του βύσματα . Τώρα θα πάρει τα ****** (κάκαλα) μας!!!!

Υ.Γ.3: Τώρα λοιπόν που η ΔΗΜΑΡ "δεν εμποδίζει" πια τις μεταρρυθμίσεις και κυβερνούν οι ίδιοι ακριβώς που κυβερνούσαν εδώ και σαράντα χρόνια (τότε εναλλάξ, τώρα ταυτόχρονα) να δώ αν και πόσο και πότε θα καταλάβει ο (οχι και πολύ σπίρτο) ελληνικός λαός για το ποιος φταίει για το ότι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Γιατί πλέον απουσιάζει ακόμα και το φύλλο συκής που λεγόταν ΔΗΜΑΡ. Εκτος και αν εκεί στην Αγ. Κων/νου αποφασίσουν να αυτοκτονήσουν για δυο καρέκλες παραπάνω

---

* Η λύση αυτή για την ΕΡΤ ήταν αναγκαία. Το ήξεραν όλοι, απλώς δεν τολμούσαν να το πουν και πολύ περισσότερο να κάνουν το πρώτο βήμα. Το έκανε η κυβέρνηση, αλλά στο τέλος θα κριθεί από το δεύτερο και ουσιαστικότερο βήμα. Αν υπερβεί τον εαυτό της και φτιάξει μια ανεξάρτητη, σοβαρή κι ενδιαφέρουσα δημόσια ραδιοτηλεόραση, που οι πολίτες θα την έχουν καθημερινά στο σαλόνι τους. Και θα πιστώσουν εκλογικά εκτός από την τόλμη και τη σύνεση.

** Αντιγράφω απο τον μοναδικό μή φασίζοντα φιλελεύθερο στην Ελλάδα που γνωρίζω, πιθανόν το μόνο γενικώς, τον φίλτατο Αντρέα:

"
Επαναλαμβάνω για μια ακόμη φορά ότι θέλω να κλείσει η ΕΡΤ αν και ο τρόπος με τον οποίον πήγε να γίνει αυτό ήταν μια πολλαπλή επανάληψη της αυθαιρεσίας της κυβέρνησης.

Όταν όμως βλέπω φίλους του ευρύτερου φιλελεύθερου χώρου να ειρωνεύονται την απόφαση του ΣτΕ και να προτρέπουν το Σαμαρά να την αγνοήσει, την ίδια στιγμή που επί χρόνια είχαν κάνει σημαία του αντιαριστερού τους λόγου την απέχθειά τους στην ανυπακοή που πρεσβεύει η αριστερά, τότε αντιλαμβάνομαι πλήρως για ποιον λόγο ο ορθός λόγος και ο πραγματικός φιλελευθερισμός κυμαίνονται σε ποσοστά κάτω του 1%. Στην Ελλάδα, κάτω απ' τον μανδύα του φιλελευθερισμού έχουν βρει καταφύγιο κύρους ένας σκασμός καμένοι δεξιοί, οι οποίοι δεν χάνουν ευκαιρία να εκδηλωθούν στο γνώριμο μοτίβο:

- Είμαστε υπέρ της αυστηρής εφαρμογής των νόμων μόνο από τους αντιπάλους μας!
"

Αδέξιος* Καρατζαφέρης

Τον Μάιο το άθροισμα εδρων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ ήταν 149. H ΔημΑρ ειχε 19 βουλευτες και όλοι περίμεναν/φοβόντουσαν πως θα δώσει στήριξη στο ΝΔΣΟΚ. Μαλιστα ο Τσιπρας ειχε προειδοποιήσει πως "Ψαχνουν για αριστερο Καρατζαφερη" :

Εμείς δεν θα προδώσουμε την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού για τρία υπουργεία. Αποδείχθηκε ότι η αρχικά διαφαινόμενη προθυμία των κομμάτων του μνημονίου να στηρίξουν ήταν προσχηματική, εμείς καταθέσαμε πέντε άξονες για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Αυτοί ήθελαν να βρουν έναν αριστερό Καρατζαφέρη

Ολοι θεώρησαν πως ο αριστερος Καρατζαφέρης θα ήταν προφανώς οι Κουβέλης και σία. Προσοχη ομως. Δεν αποκάλεσε κανένας τον Κουβέλη Καρατζαφερη ή κάτι τέτοιο. Η δήλωση έδειχνε πως "το συστημα" θα ήθελε και αριστερο άλλοθι (οπως ο Καρατζαφέρης είχε δώσει "πατριωτικο" άλλοθι) για αυτα που θα έκανε. Ο κυρ Φώτης το έλαβε το μήνυμα, έκλασε ελαφρως μέντες και δήλωσε από τότε και μέχρι τις εκλογές του Ιουνίου πως δεν έχει καμία όρεξη να παίξει το ρόλο του ...αριστερου Καρατζαφέρη:

η ΔΗΜΑΡ δεν θα αποτελέσει το αριστερό άλλοθι στο ενδεχόμενο συγκυβέρνησης

Αυτο που υποψιαστήκαμε οι περισσότεροι ήταν πως οι Κουβέλης και σία (και μάλλον ειδικά και ιδιαίτερα οι ..σία) θα έτρεχαν σαν τρελοι να συγκυβερνησουν με τους "ρεαλιστες" του ΝΔΣΟΚ με ανταλλαγμα ισως 1-2 υπουργεία ή μερικές γεν. γραμματείες. Ισως τότε να ήταν για καλό, με δεδομένο πως χωρίς τους βουλευτές της ΔημΑρ κυβέρνηση με 149 έδρες δεν στεκόταν. Αρα ο κυρ Φώτης, αν επέλεγε το ρόλο του αριστερου Καρατζαφέρη για την πάρτη του, θα μπορούσε ίσως να "εκβιάσει" πολιτικά την νέα κυβέρνηση σε πολύ μεγάλο βαθμό. Οποια στιγμή αναιρούσε την εμπιστοσύνη του η κυβέρνηση θα έπεφτε, εκτος και αν την στήριζε κάποιος άλλος (ΧΑ ή ΑνεξΕλ με ισχυρή μου υποψία την πρώτη) οπότε και θα είχαμε χοντρα ξεβρακώματα. Κάθε μέτρο που θα έπαιρνε αυτή η κυβέρνηση θα εξαρτιώνταν από την ψήφο της ΔημΑρ και των ...αριστερών βουλευτών της. Δεν θα μπορούσε ο κάθε Βενιζέλος να νομοθετεί στου Κασίδη την καμπούρα οπως ειχε μάθει τοσα χρόνια. Βεβαίως δεν τρεφω ιδιαιτερες αυταπάτες για την αριστερότητα ή την ριζοσπαστικότητα κτλ της ΔημΑρ αλλά (ακόμα) Πασοκ δεν έγινε,οπότε λίγο τσίπα θα είχαν παραπάνω σε σχέση με τους μνημονιολάτρες πασόκους και τους χίτες του Σαμαρά.

Καπου εκεί μπήκε απο ΠΑΣΟΚ και ΔημΑρ το ακατανόητο συμπέρασμα πως "κυβέρνηση χωρίς Συριζα δεν γίνεται". Γιατι; γιατί έτσι. Δηλαδή σου λεγανε πως εμεις, δηλ οι ΝΔΣΟΚοι και οι ΔημΑριτες τα βρήκαμε αλλά χωρις το Σύριζα δεν μπορούμε διοτι....εεεεε δεν ξέρω. Με 168 εδρες και δεν μπορουσαν; Για ποιο λόγο και με ποιο τροπο πρεπει να συμφωνήσουμε όλοι μα όλοι; Δεν θα έπρεπε ίσως ο Παπουλιας να πει στον Αντωνη να γίνει πρωθυπουργός/ζητήσει εμπιστοσύνη από τη Βουλή μιας και είχε σε κάποια φάση τη δεδηλωμένη των 168 εδρών έστω και στα κουφωτά;

Τελος παντων με τουτα και με κεινα φτάσαμε στις εκλογες του Ιουνιου. Η ΝΔ κερδισε καποιους ποντους, το ΠΑΣΟΚ ψιλοέχασε και η ΔημΑρ εμεινε περίπου στα ίδια. Η ίδια η ΔημΑρ είχε ξεσκιστεί να λέει πως δεν ειναι διατεθειμένη να δωσει αριστερο αλλοθι. Απο την άλλη δεν φάνηκε ούτε διατεθειμένη να θυμηθεί πως κατα βάθος ...ειναι αριστερά:

(κριμα για τον Ψαριανο και ειχε ξεκινησει καλα ...καποτε)

Και η ερώτηση ειναι: τι άλλαξε απο τον Μάιο και ξαφνικά η ΔημΑρ αποφάσισε ΚΑΙ να δωσει αριστερό άλλοθι και να γίνει αριστερός Καρατζαφέρης και όλα; Και μαλιστα παιζοντας ακριβώς το ρόλο του Καρατζαφέρη, οπως έγινε επί Παπαδήμου. Της μη απαραίτητης συγκολλητικής ουσίας δηλαδή. Οπως και ο Καρατζαφέρης όταν έφυγε, δεν έλειψε σε κανένα, έτσι και τώρα η ΔημΑρ δεν ειναι απαραίτητη για το σχηματισμό κυβέρνησης, αν φύγει δεν θα λείψει σε κανέναν, ούτε και μπορεί όπως τον Μάιο να εκβιάσει πολιτικά μιας και ΠΑΣΟΚ-ΝΔ έχουν μαζι 162 έδρες. Οι 17 της ΔημΑρ δεν δίνουν ούτε ενισχυμένη πλειοψηφία (φτανουν μέχρι 179 και όχι 180) ούτε είναι απαραίτητες για να περαστούν κάποια μέτρα. Αρα δεν μπορει (θεωρητικά τουλάχιστον) η ΔημΑρ να επηρεάσει τα τεκταινόμενα και μια ενδεχόμενη μελλοντική της αποχώρηση ή καταψήφιση δεν θα έκανε κανένα κακό σε μια κυβέρνηση ΝΔΣΟΚ. 

Μενει λοιπον η μια και μοναδική ερωτηση: Γιατί τώρα που δεν σας χρειάζονται και όχι τότε που σας είχαν ανάγκη και κόψιμο; Μήπως για να παίξετε μπάλα εκ του ασφαλούς και να κάνετε και μερικούς δικούς σας τους νέους Αδώνιδες και Μάκηδες;

Για τέλος δίνω τα σοφά λόγια του/της techiechan του/της τρισμέγιστου/ης:

Και τέλος η δημαρ ΠΦΚ, ένα κόμμα το οποίο βρίσκεται κολλητά στο πασοκ και προσπαθεί να συγκροτήσει ένα μπλοκ κοινωνικής μνημονιακής ευαισθησίας (αλλά να πάρουμε και κανένα υπουργείο βρε αδερφέ). Ως κόμμα μπαλαντέρ μπορεί να λειτουργήσει και ως φρένο για τους κουκουλοφόρους του σύριζα και ως φρένο για τους χίτες του σαμαρά. Σε γενικές γραμμές αποτελείται από άτομα με αριστερές ευαισθησίες που όμως δεν αντέχουν στην ιδέα να χάσουν το κοινωνικό και οικονομικό στάτους που απέκτησαν τις 2 προηγούμενες δεκαετίες. Είναι θα λέγαμε τα γηρασμένα φοβισμένα παιδιά της μεταπολίτευσης που στην ουσία απέκτησαν δεξιές τσέπες και συντηρητική συνείδηση χωρίς να αντέχουν να το παραδεχθούν στον εαυτό τους.

Στην ουσία η δημαρ ΠΦΚ θα λειτουργήσει ως αριστερή εσωκομματική αντιπολίτευση, θα προσπαθήσει να σώσει κανέναν παππού από βέβαιο θάνατο, να στείλει στο δικαστήριο κανέναν χρυσαυγίτη που το παράκανε και δολοφόνησε 3 αφγανές αντί να μαχαιρώσει έναν στο τσακίρ κέφι (αλλά όχι απειλητικά για τη ζωή του, να μια στο μπούτι του έριξε) και διάφορα παρόμοιες παρεμβάσεις διακοσμητικού τύπου που στόχο θα έχουν περισσότερο την προσωπική ψυχανάλυση των μελών της δημάρ ΠΦΚ, που δεν θα αντέχουν να ευημερούν σ’ έναν τόσο βάρβαρο κόσμο.

---

* Το αδέξιος προφανώς είναι από το στερητικό α- και το δεξιός. Γιατί μερικοί αν τους πούμε αριστερούς Καρατζαφέρηδες παρεξηγούνται