Μα καλά θα μου πείτε και ποιοι ειναι αυτοί που το συντάξανε και υπογράψανε ε; ε;
..... εεεεεελα τώρα που δεν ξέρετε!
Να τους χαιρόμαστε!!!
Update: Απ ότι φαίνεται κάτι αρχίζει και μυρίζεται σιγα σιγά και ο "παραδοσιακος" τυπος. Μιλαμε για εφημεριδες γιατι απο καναλια.....
Διαβαστε το άρθρο του Κασιμάτη στην Καθημερινή,ο οποίος σαφέστατα "κλεβει" τον Ερμιππο χωρις να τον κατονομάζει ως πηγή αλλα εμφανίζει ως πηγή ένα "προσωπο" το οποιο... κτλ κτλ Λέτε να είναι το ίδιο; (hint "Τα στοιχεία είναι το προϊόν της δικής του έρευνας και, προσφάτως, τα δημοσίευσε στο προσωπικό του ιστολόγιο")
Θα μπορούσε όμως ο θειος Κασιμάτης να δώσει και το url της πηγής του, δεν θα μπορούσε;
Η μαλακια ειναι παντως πως και το "προσωπο" και ο Ερμιππος ΔΕΝ εχουν κανει καμια ερευνα με την πραγματική σημασία της λέξεως. Δεν βρηκαν "μυστικα" εγγραφα ή "κρυμμένες" μαρτυρίες. Απλά έκατσαν και διάβασαν τα σχετικά ΦΕΚ, κάτι που δείχνει:
α) ποσο μαλάκες ειμαστε ως πολιτες οι υπόλοιποι β) ποσο περισσότερο μαλάκες (και λαμόγια και ....) ειναι τοσα χρονια οι δημοσιογράφοι που η δουλειά τους ειναι να ελέγχουν την εξουσία γ) για ποσο μαλάκες μας παίρνουν όλους μαζί οι πολιτικοί.
Ευχαρισθώ
Nέο Update: Καμαρώσατε τον Αβραμο σε άρθρο "ύμνο" πάλι από τον Έρμιππο
Στο τέλος του κειμένου υπάρχει udpate.....και update του udate:)
Ένα χρόνο μετά το θάνατο της Αμαλίας και τίποτε δεν άλλαξε. Μια προσπάθεια που ξεκίνησε περίπου από αμηχανία και ανήμπορη οργή (και εννοείται ΟΧΙ από εμένα. Ούτε στο ελάχιστο), αγκαλιάστηκε από χιλιάδες κόσμο, γνωστούς και αγνώστους, φιλότιμους (σαν πολλούς) και τεμπέληδες (σαν εμένα), έγινε θέμα στα δελτία όλων των καναλιών για μερικές μέρες και αποτέλεσε ορόσημο για την έννοια blogγια τον μέσο Έλληνα (ειδικά τους πολιτικούς). Η προσπάθεια αυτή, η πρωτοποριακή και πετυχημένη, κατέληξε σε μια τρύπα στο νερό μιας και το πιο ουσιαστικό μέρος της που ήταν η διατύπωση της διαμαρτυρίας σε κείμενο, η συλλογή υπογραφών και η παράδοσή τους σε φορείς εδώ και στην Ε.Ε απέτυχε πλήρως. Εκτός και αν οι 700+ υπογραφές θεωρούνται επιτυχία…..Τι να την κάνουμε την ταυτόχρονη δημοσίευση σε 1000, 2000, 1.000.000 blogsενός κειμένου, το οποίο αύριο φεύγει και χάνεται; Ποιος θυμάται το εξώφυλλο της χθεσινής εφημερίδας; Που και με ποιο τρόπο διατυπώθηκε επίσημα το κλίμα δυσφορίας και η διαμαρτυρία μας; Ποιος νομίζετε πως νοιάζεται αν βγούν 10.000 νοματαίοι στους (ψηφιακούς και μή) δρόμους και διαδηλώσουν για κάτι; Πρώτη φορά θα είναι; Κάποια πράγματα χρειάζονται παρατεταμένη πίεση.
Έχω μιλήσει από τότε με διάφορους, είτε ως blogger (ιδιότητα πούτσες) είτε ως απλός και καθημερινός zaphod. Oι περισσότεροι θυμούνται την Αμαλία, θεωρούν πως καλώς πράξαμε και κάναμε το νταβαντούρι τότε και όταν τους δείχνω το petitionκαι βλέπουν τον αριθμό υπογραφώνοργίζονται – και με το δίκιο τους.
Η ερώτηση που προκύπτει είναι γιατί αυτή η ενθουσιώδης προσπάθεια, με αντικειμενικό στόχο το κοινό καλό (για την Υγεία ρε γαμώτο!) κατέληξε σε αποτυχία. Ορίστε μερικές υποψήφιες απαντήσεις (χωρίς να το παίζω ξερόλας, έτσι; Ερμηνείες δεκτές απ' όλους):
Πολλοί bloggersτο είδαν σαν μέσο προβολής. Στο αρχικό blogοι adminsαναγκάστηκαν να πετάξουν κόσμο έξω όταν ελάχιστα πριν την ώρα μηδέν έγραφε ο καθένας τα …απομνημονεύματά του, πιθανόν για να «τσιμπήσει» και λίγη από την τεράστια επισκεψιμότητα που είχε, πιθανόν επίσης και του μεγάλου και άδολου ενθουσιασμού. Γενικά δεν ήταν κακό να γράφουμε κάτι όλοι για το θέμα, αλλά γι αυτόν τον λόγο δεν έχουμε τα προσωπικά μας blogs; Πιθανόν κάποιοι να χολώθηκαν και με το δίκιο τους μιας και δεν πρέπει να τους εξήγησε κανένας πως και γιατί, άσε που διαγράφτηκαν διάφοροι δικαίως και αδίκως. Γενικώς στην αρχική αναμπουμπούλα έγιναν διάφορα χαζά κυρίως από υπέρμετρο ενθουσιασμό ή δυσπιστία.
Εδώ πρέπει να πω πως μέσα στον γενικό ενθουσιασμό ‘χρίστηκαν’ bloggers διάφοροι που δεν είχαν σχέση με το μέσο. Απλά ήθελαν να βοηθήσουν – και καλά έκαναν. Όμως πολλές φορές η άγνοια και ο ενθουσιασμός είναι κακός σύμβουλος. Τα blogsδεν είναι ούτε chat ούτε forumκαι έχουν τους δικούς τους κανόνες, των οποίων η μη τήρηση απωθεί τους επισκέπτες.
Διάφοροι, κομπλεξικοί και μή, πέσαν να μας φάνε. Όπως έγραψα και στην φάση που είχε γίνει τότε για τον Πολύδωρα, αν θες να κάνεις κάτι κάντο. Αν δεν θες μην το κάνεις. Γιατί όμως γκρινιάζεις, και μάλιστα χωρίς κάποια ιδιαίτερη αιτία, όταν οι άλλοι κάνουν κάτι; Αν διαφωνείς, ΚΑΝΕ κάτι εσύ, όπως νομίζεις καλύτερα. Αποκλειστικότητα δεν διεκδίκησε κανένας. Απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί του στυλ «ποιοι νομίζετε πως είστε», "δεν μας εκπροσωπείτε" κτλ έπιασαν τόπο μιας και ως λαός αρεσκόμεθα στο να γκρινιάζουμε. Η όλη διαδικασία έκανε τους bloggersπου επέμειναν να ασχολούνται (φιλοτιμα και συνήθως ανώνυμα και είναι προς τιμήν τους) αμήχανους, τους έκανε να ντρέπονται που έκαναν κάτι στην μνήμη της κοπέλας που σημάδεψε την ελληνική blogoσφαιρα.
Κάποιοι ήθελαν να είναι τρόπον τινά ηγέτες, πράγμα παράλογο σε ένα κατεξοχήν άναρχο μέσο. Ευτυχώς τότε με έπιασε το summermodeκαι δεν μπήκα στην διαδικασία ούτε κατ ιδέαν, μιας και ο πειρασμός ήταν γενικώς μεγάλος.
Κάποιοι θεώρησαν πως η όλη κίνηση έπρεπε να είναι "μια και έξω" και πως θα ήταν άπρεπο να ασχοληθούμε παραπέρα
Η φύση της διαδικασίας, όπου μαζεύονται 700.000 νοματαίοι και λέει ο καθένας τα δικά του, μπέρδεψε πολλούς οι οποίοι νόμιζαν πως οι "bloggers" είναι κάποια συμπαγής και οργανωμένη ομάδα, σαν κόμμα ένα πράγμα.
Θα μου πείτε τώρα, ωραία και καλά όλα αυτά ρε μπαγλαμά, αλλά γιατί μας τα τσαμπουνάς με ένα χρόνο καθυστέρηση; Όρεξη έχουμε να σε ακούμε;
Σωστή ερώτηση και την απαντάω επανερχόμενος στην πρώτη πρόταση του ποστ. Ένα χρόνο μετά το θάνατο της Αμαλίας και τίποτε δεν άλλαξε.
·Ενδιαφέρεται κανείς στο να συνεχιστεί, με νέους όρους αν χρειαστεί, αυτή η προσπάθεια; Πρέπει άραγε να γίνει κάτι τέτοιο;
·Θα ενδιαφερόταν κανείς να υπογράψει το petitionή να το προωθήσει σε γνωστούς του;
·Θα ήταν σωστό, πρέπον και έξυπνο να γεμίσουμε και πάλι τα e-mailτων πολιτικών, σε Ελλάδα και εξωτερικό, με κείμενα διαμαρτυρίας;
·Ενδιαφέρεται κανείς για ταυτόχρονη δημοσίευση την 1η Ιουνίου πχ (επέτειο της αρχικής κινητοποίησης) ενός κειμένου διαμαρτυρίας ή απλή δήλωση έστω πως δεν ξεχάσαμε, εν αντιθέσει με μερικούς μερικούς;
·Μήπως θα έπρεπε να γραφτεί κάτι την 25η Μαίου που κλείνει ένας χρόνος από το θάνατο της Αμαλίας; (υπ’ όψιν πως μάλλον οι συγγενείς δεν θέλουν περαιτέρω ανακάτωμα και πρέπει να το σεβαστούμε)
·Εν τέλει το ζήτημα της δημόσιας και δωρεάν υγείας μας ενδιαφέρει καθόλου;
·Μάθαμε τίποτα από την υπόθεση της Αμαλίας ή θα πέφτουμε μονίμως από τα σύννεφα; Πρέπει να μπει το γαντοφορεμένο ιατρικό χεράκι και στην δική μας τσέπη (ενίοτε και στον κώλο μας) για να διαμαρτυρηθούμε;
Και τελικά: Αξίζει τον κόπο να γίνει μια ακόμα προσπάθεια για το θέμα της Αμαλίας ειδικά και της υγείας γενικότερα ναι ή όχι;
Αναμένω απαντήσεις….
Υ.Γ. 1 : Δισκλέιμερ (ας εξηγήσουμε τα αυτονόητα!):
Επειδή ΔΕΝ γουστάρω να με βρίζει ο καθένας, και ειδικά σε ένα ομαδικό blog του οποίου η φύση και ο σκοπός σε αναγκάζουν να είσαι ως μέλος ή/και διαχειριστής ευγενικός και διακριτικός και δεν συμμαζεύεται δηλώνω στο παρόν blogπως:
·Δεν βρίσκεται πίσω μου κανένα κόμμα, συγγραφέας, δημοσιογράφος ή τραγουδιστής
·Δεν με ενδιαφέρει να ηγηθώ καμίας ομάδας, τουλάχιστον δεν με ενδιαφέρει καθόλου να το κάνω δικτυακώς και για τα προσεχή 1-2 χρόνια τουλάχιστον (για να μην πω δεκαετία). Ο τίτλος του θρησκευτικού ηγέτη μου φτάνει και μου περισσεύει. Θα τα κονομήσουμε από εκεί εν καιρώ τω δέοντι.
·Δεν θέλω να φτιάξω δικό μου κόμμα
·Δεν έχω καμία όρεξη για εκστρατείες γενικώς. Μία έκανα για την Ευαρα και πήγε άπατη!
·Δεν με ενδιαφέρει η προσωπική μου προβολή ούτε στο ελάχιστο. Βασικά με ενδιαφέρει, αλλά να γίνεται με τρόπο που σέβεται την όποια δεοντολογία έχω στο κεφάλι μου τελοσπάντων. Στο aeisixtir έχουμε επίπεδο ρε ταραμάδες! Ένας από τους λόγους (εκτός από το άγριο εργασιακό σεξ) που έχουμε αραιώσει το γράψιμο (και τις επισκέψεις σε άλλα blogs) είναι πως «κατά λάθος» ανεβήκαμε ψηλά στην λίστα του sync (λόγω της συνεχούς αναδημοσιεύσεως του κειμένου των free bloggers για τα blogsλόγω του press-grπου είχε και το urlμας). Αισθανθήκαμε αμφότεροι άβολα με το θέμα μιας και απλούστατα τα linksαυτά δεν τα νιώθαμε "δικά μας"… Αυτός είναι και ο λόγος που στα blogoπαίχνιδα πλέον συμμετέχουμε μεν, διότι είμαστε ευγενικοί και μερικά είναι ωραία αλλά πια σπανίως έως ποτέ δεν ανακατευθύνουμε την πρόσκληση.
·Αν βαρεθώ, κάποια στιγμή στο μέλλον ΔΕΝ θα ξανακάνω, αυτό ή κάτι αντίστοιχο, έτσι για «να βρισκόμαστε» και να τεστάρουμε δυνάμεις. Δεν μου αρέσει «να βγάζω κόσμο στον δρόμο» για το χαβαλέ μου ή για να νιώσω χρήσιμος. Όταν οι ανάγκες καλούν μπορεί κάλλιστα να ξετρυπώσουν 200.000 άλλοι που να μπουν μπροστά στην οποιαδήποτε διαδικασία. Οι κατά συνήθεια σωτήρες με απωθούν. Έτσι και αλλιώς και στην ιστορία που έγινε τότε δεν μπήκα μπροστά, και ούτε μας ενδιαφέρει ως aeisixtir (είμαστε και 2 πλέον) να μπούμε τώρα.
·Δεν με ενδιαφέρει να βγάλω γκόμενα από το blogging. Είμαι της άμεσης προσσέγγισης διότι είμαι και παραμένω και γαμώ τους γκόμενοι – ρωτήστε και τον estarian. Oδε hummaείναι εξίσου χαριτωμένος και ωραίος αν και με λιγότερα μαλλιά :Ρ
·Και εννοείται πως ΔΕΝ θα κοιτάξω να εκμεταλλευτώ την φάση για ιδιον όφελος μιας και στα καπάκια θα πάω διακοπές και μην τον είδατε τον Παναή και να πάτε να κουρεύεστε.
Σαφέστατα ΔΕΝ λέω πως κάποιος τα έκανε αυτά, λέω πως σκεφτόμαστε εμείς, και επίσης πολλά από τα παραπάνω μας τα σούρανε πέρυσι διάφοροι διαφόρων διαφορετικοί, ΟΚ;
ΠΡΟΚΑΛΩ λοιπόν όποιον έχει τα κοχόνες και το παίζει μάγκας να έρθει εδώ να με διαψεύσει ή να ρωτήσει με ποιο δικαίωμα μιλάω για την Αμαλία, ή / και να μου πει πως έχω «ιδιοτελή» συμφέροντα !
Υ.Γ. 2 : Νευριάστε μαζί μας.....
....και μπράβο στον φίλτατο Θανάση για την ερώτησή του....
Υ.Γ. 3: Διακριτική υπενθύμιση. Μην νομίσει κανείς πως η όλη διαδικασία έγινε για την Αμαλία και μόνο. Για μας έγινε και τα άλλα είναι πίπες. Ας φέρει κάποιος τον εαυτό του στην θέση της και αν δεν τα πάρει στο κρανίο να με φτύσει στην μάπα!
Update Διαβάστε και το ποστ του polsemannen και της Αφροδίτης περί του θέματος. Πολύ σωστά ο φίλος polse θίγει το θέμα της νοοτροπίας. Ας μην ξεχνάμε πως ο τελικός σκοπός αυτός είναι και όχι το αν θα πετύχει η petition η όχι. Το ζήτημα είναι να αλλάξουμε, έστω και λίγο νοοτροπία. Όλοι ξέρουμε τι γίνεται στα νοσοκομεία. Όλοι "αναμένουμε" τον καλοθελητή γιατρό που θα μας τα ζητήσει. Πολλοί μάλιστα τα σκάνε στους γιατρούς με το ζόρι (και όμως ναι, υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις). Διαβάστε και τον πάντα καυστικό ΠρεζαTV, στο οποίο και διάβασα το εξής καταπληκτικό σχόλιο: "Οι Bloggers δεν θα ξεχάσουν ποτέ την Αμαλία. Απλώς δεν το φωνάζουν δυνατά για να μην ξυπνήσουν το ...Κράτος."
....το κακό είναι πως μέχρι στιγμής ο ανώνυμος που το έγραψε έχει δίκιο...
Προτείνω ο διάλογος να μεταφερθεί εδώ (βλ σχόλια), όπου και υπάρχει και ένα κείμενο υποψήφιο προς μελλοντική ανάρτηση....για να μιλάμε επί του πρακτέου και όχι γενικά... Αν πάλι κάποιος θέλει πριβέ διαδικασίες, εδώ είμαστε αναρχοαυτόνομο μαγαζί και δεν χανόμαστε.......:)
ΥΓ του ΥΓ και βάλε..:)
Διαβάστε και το σχετικό ποστ της Αθηνάς που είχε δεν είχε με συγκίνησε ...ξανά:)
Απ' όταν έγινε η πρώτη διαδικτυακή διαδήλωση στην Ελλάδα πέρασε αρκετός καιρός. Σουσουρο έγινε, το θέμα έφτασε στην βουλή, τα inbox των βουλευτών και ευρωβουλευτών γέμισαν, αλλά θα ήταν απλό να νομίζει κανείς πως η γενικότερη παθογένεια του συστήματος μπορεί να γίνει καλά μόνο με διακηρύξεις ή με μια, συλλογική και τεράστια σε αριθμό έστω, αποστολή e-mail. Χρειάζεται συνεχόμενη πίεση και ενδιαφέρον. Συνεχίζουμε να ζηταμε τα αυτονόητα και που ξέρετε, μπορεί και κάποτε να τα αποκτήσουμε!
λειτουργεί υποβοηθητικά στο blog http://amaliasday.blogspot.com, στο οποίο η προσπάθεια που ξεκίνησε την 1η Ιουνίου συνεχίζεται. H Αμαλία μπορεί να πέθανε αλλά σήμερα, αύριο, κάποιος άλλος μπορεί να βρεθεί στην θέση της.
Όπως αναγράφουν και τα crawls κάτω από τον τίτλο του blog διενεργείται μια συλλογή υπογραφών η οποία και θα αποσταλεί στον Υπουργό Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, στους Υπουργούς και Βουλευτές μας, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στην Ευρωπαϊκή Κομισσιόν. Αυτό που χρειάζεται όμως είναι συμμετοχή! Όσο πιο πολλοί φωνάζουμε, τόσο και αυξάνεται η πιθανότητα να ακουστούμε τελικά.
Υ.Γ. Δεν τρέφω καμία μάταιη ελπίδα πως θα αλλάξει έτσι εύκολα μια σάπια νοοτροπία ετών, αυτό είναι σίγουρο. Απλά μερικές φορές δεν μπορείς να στέκεις αμίλητος. Όσοι είχαν προλάβει την Αμαλία ζωντανή είμαι σίγουρος πως με καταλαβαίνουν.
Υ.Γ.2 Αν ακούσω πάλι χαζομαρίτσες για υπόγειες σκοπιμότητες κτλ θα αρχίσω τα σοβαρά καντήλια. Δεν κατάλαβα δηλ. ποια σκοπιμότητα κρύβω όταν απαιτώ δραστικά μέτρα εναντίον του φαινομενου "φακελάκι, ασθενής-τσέπη, αδιαφορία"; Να θυμάστε πως νόμοι και κανόνες υπάρχουν. Αυτό που ζητάμε είναι το αυτονόητο, η τήρησή τους.
Υ.Γ.3 Το ξέρω πως παρασοβάρεψα τώρα τελευταία αλλά ανάγκα και οι πρόεδροι πείθονται!
«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»
Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ * ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ * ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ * ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ. * ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").
ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ
This one is for Amalia…
"Every patient has the right to being respected and maintaining his dignity."
(Greek law, article 47, L.2071/1992)
"Quacks should be the exception, you guys, not the norm…"
(Amalia Kalyvinou , 1977-2007)
Since the age of 8, Amalia Kalyvinou started having pains. Despite her numerous visits to doctors and several admissions to hospitals, no-one managed to diagnose her in time with the benign neurinoma of her lower extremity, which was the actual diagnosis at that point. 17 years later, Amalia was told that the neurinoma had transformed by then into a malignant tumour.
For the next 5 years, Amalia not only had to fight with the cancerous disease and amputation, but also with a corrupt Greek National Health System: it ignores (by choice) the ongoing patient-to-doctor bribery and insists on time-consuming bureaucratic methods and practices. Besides radiotherapy and chemotherapy, Amalia had to face the financial exploitation by doctors that stood opposite to rather than by her side. On top of her pain, she had to endure the greediness of private clinics and the exhaustingly long waiting queues of the health insurance system, in order to get legal approval for some ridiculously low financial compensation.
Amalia passed away on Friday, May the 25th, 2007. She was just 30 years old.
Before dying, she managed to document her experience and share it with us in her blog http://fakellaki.blogspot.com/. The promising literature graduate named in there each and every one of the doctors she had to bribe, praising at the same time the ones that honoured the Hippocratic Oath. Her testimony moved thousands of people that stood by her side all the way to the end.
"Amalia's main aim was to tell her story, so that she could awaken as many people and as many consciences as possible. She mainly wanted to show that there are ways to resist not only the self-regulation and authority of dishonest and heartless doctors, but also the bureaucrats of the Health System."
According to the Greek law, it is considered a major disciplinary offence for the doctors of the Greek National Health System to:
"Accept bonus and especially any compensation or property grant, for any medical service provided.”
Amalia Kalyvinou fought for things that are taken for granted in a modern European country. Unfortunately, this is not the case for Greece. Continuing Amalia’s effort where she left off, we protest in public and we demand:
* THE STATE TO TAKE IMMEDIATE ACTION TO STOP BRIBERY AND THE INEQUALITY BROUGHT IN THE TREATMENT OF PATIENTS.
* THE NATIONAL HEALTH COMMITTEE TO BE MORE FLEXIBLE SO AS PATIENTS STOP FALLING VICTIMS TO TIME-CONSUMING BUREAUCRATIC PROCESSES.
* THE DEPARTMENT OF HEALTH TO ENSURE STRICTER CONTROL ON THE RELATION OF DRUG COMPANIES – MEDICAL SERVICE.
* FULL UTILISIZATION OF CURRENTLY ABANDONED HOSPITAL INFRASTRUCTURE. CONTINUOUS AND COMPLETE SCIENTIFIC TRAINING & DEVELOPMENT FOR DOCTORS AND NURSES.
* CREATION OF A NATION-WIDE ELECTRONIC MEDICAL RECORD SYSTEM, TO SPEED UP PROMPT DIAGNOSIS AND TREATMENT
LET’S END THE HYPOCRISY OF THE ONES THAT GOVERN, WHO PREFER TO ALLOW DOCTORS TO BE BRIBED BY THEIR PATIENTS, INSTEAD OF PROVIDING THEM WITH A DECENT SALARY.
* NO MORE BRIBERY
* NO MORE BUREAUCRACY
* NO MORE LIES
WE DEMAND FREE AND EFFICACIOUS HEALTHCARE SERVICES FOR ALL.
Next time you’ll have to bribe a doctor, just don’t. Choose instead to make a donation. Amalia’s last wish was to contribute to the -under construction- Oncological Centre for Children. (Elpida foundation, tel no 0030210-7757153, email: info@elpida.org, Bank accounts: National bank of Greece, account no 080/480898-36, Alphabank account no 152-002-002-000-515. Please remember to quote that your donation is “for Amalia”)
